In balans - Jij
Leave a Comment

Getuigenis: Véronique en ADHD

15 maart 2019… De dag waarop Véronique (24) de diagnose ADHD kreeg: “Al van in mijn kindertijd voelde ik me een buitenbeentje. Vaak gestresseerd, moeilijk tot rust te komen, vaak falen, een laag zelfbeeld… Ik besloot na lang nadenken dat het tijd was voor verandering. Maar dan moest ik eerst weten aan wat het lag…”

Duracellkonijn

Als anderen me zouden vragen wat ADHD is, antwoord ik standaard met drie kenmerken: concentratieproblemen, impulsief gedrag en hyperactiviteit. Maar eigenlijk is het ook dit.

Ik vind het moeilijk om mijn gedachten bij de les te houden. Op school lukte het moeilijk om luister- of leestoetsen snel en nauwkeurig in te vullen, omdat ik snel in dromenland terechtkwam. Ik vergeet vaak mijn spullen, dus ik maak to do- en to bring-lijstjes om er zeker van te zijn dat ik alles in mijn handtas gestoken heb. Vaak stel ik dezelfde vragen, omdat ik niet meer weet of ik die al gesteld heb of al beantwoord zijn. Als ik daarbij een glas cola inschenk of een kommetje met chips vul, zijn die erg snel leeg en kan ik mezelf moeilijk stoppen om bij te nemen. Wanneer ik in een winkelstraat loop, dan heb ik de neiging om sowieso kledij of spulletjes te kopen en veel geld uit te geven.

 

Als impulsief meisje deed ik vaak maar wat, zonder er eerst bij na te denken. Ik ben een echte flapuit en soms kwetste ik hiermee mijn klasgenoten, omdat het moeilijk was om hun gevoelens in te schatten. Ik praat bij momenten enorm veel en herinner me een bezoekje aan de Kerstman op mijn negende en was zo energiek dat ik de hele avond mijn tong aan het rollen bracht. Als ik hyper ben, voel ik een soort onrust, stress of paniek vanbinnen. Daardoor wiebel ik vaak met mijn been of ijsbeer ik op het perron, wanneer een trein niet op tijd aankomt. Mijn vrienden maken dan vaak het mopje dat ik een echt Duracellkonijn ben.

“In het ziekenhuis lachte ik het idee van ADHD snel weg”

15 maart 2019

Nu ja, dit zijn allemaal voorbeelden hoe ADHD, lange tijd zonder het zelf te weten, zich bij mij uit. Waarom heb ik op die ene 15 maart die moeilijke stap tot diagnose uiteindelijk gezet?

Ik merkte al jaren dat ik niet stressbestendig genoeg was en de wereld rondom mij erg veel om te verwerken was op korte tijd. Ik wist niet waar dat onrustig gevoel vandaan kwam en ik kende mezelf precies niet zo goed, waardoor ik in een identiteitscrisis terechtkwam. Wie ben ik? Hoe functioneer ik? Wat vind ik belangrijk in het leven? Daardoor geraakte ik niet vooruit en kreeg ik vanaf mijn puberteit af te rekenen met dips en uiteindelijk een depressie.

adult-blur-dramatic-1510149.jpg

Kleine vragen maakten alles tot een groot geheel… Toen ik in het ziekenhuis aankwam, dacht ik zelf niet aan ADHD en lachte het idee snel weg. Toch bleek uit ellenlange vragenlijsten en testen dat mijn gedrag, gevoelens en gedachten ermee overeenkomen, maar door de invloed van mijn ouders lang onderdrukt waren. Mijn vrienden, familieleden en kennissen reageerden zeer verrast op de diagnose en zagen eigenlijk geen ADHD-kenmerken in mij. Tot ze er even verder over nadachten. Ik kan bij hen altijd terecht om mijn hart te luchten bij moeilijkheden of twijfels. We communiceren open en eerlijk, wanneer mijn impulsief gedrag of hyperactiviteit naar voren komt, omdat ik soms geen besef heb van mijn doen en denken. Op die manier leer ik hiermee omgaan en krijg ik geleidelijk terug grip op mijn leven, zonder tegen mijn ADHD te vechten.

Het label ADHD maakte van mij een open persoonlijkheid

Etiket op mijn voorhoofd?

Nadat ik mijn functioneren beter leerde kennen en geanalyseerd had, kon ik alles beter relativeren, verwerken en accepteren. Mijn laag zelfbeeld verbeterde stap voor stap en ik sta positief stil bij mezelf en kijk vanuit mezelf naar mezelf. Om het gespannen gevoel te minderen, neem ik dagelijks op een vast tijdstip medicatie en kreeg ik hulp van buitenaf en van familie en vrienden. Hoewel mijn ouders me jarenlang overbeschermd hebben en ik hun dat erg kwalijk nam, veranderde dat gevoel meer in dankbaarheid. Ik schaamde me niet langer en legde de schuld niet langer bij mezelf en ontpopte me tot een open persoonlijkheid. Ik zou het label van ADHD zeker positief opvatten, omdat het mijn zelfbeeld vergrootte en ook mijn identiteit deels blootlegde. Ik maakte het me eigen en steek het niet langer onder stoelen of banken.

“Ook mijn kleine kantjes zijn positief”

Sombere wereld?

ADHD heeft vast en zeker ook pluspunten, want ik kan door de vele prikkels mijn fantasie de vrije loop laten gaan en tot een boeiend verhaal komen. Het zorgt voor grote nieuwsgierigheid en creativiteit en ik kan de buitenwereld met oog voor detail waarnemen.

Om mijn gespannen gevoel te minderen, doe ik aan modelbouw en naaien, doordat ik me kan focussen op concrete details. Mijn grote nood aan lijstjes en structuur zorgen voor een opgeruimde kamer en woning, zodat ik minder snel mijn brooddoos of jas vergeet. Dat perfectionisme leidt tot meer orde in plaats van chaos in het hoofd en maakt me ontspannen.

Om mijn energie kwijt te kunnen, doe ik geregeld aan sport en dankzij mijn partner heb ik de wereld van re-enactment leren kennen. Ik geef op tijd aan, wanneer het even te veel wordt en ik trek me dan even terug op mezelf om aan relaxatie te doen. Kortom, ik zie de wereld als ADHD’er zeker niet somber in en kan de kleine kantjes ook ombuigen tot positieve kenmerken.

Herkenbaar?

Is mijn verhaal herkenbaar voor jou? Misschien herken je niet jezelf, maar je zoon, vriendin of partner hierin? Ik geef je graag enkele tips.

  • Maak lijstjes en zorg voor een geplande dagstructuur om chaos in het hoofd te vermijden.
  • Luister naar je lichaam, wanneer je gespannen. Doe aan relaxatie en meditatie (Tip: App Headspaces)
  • Zoek een uitdagende en energieke hobby om energie en emoties te uiten
  • Plan wanneer je je woning of boekenkast opruimt
  • Plan quality time voor jezelf in en geef hierbij je grenzen aan anderen aan
  • Lucht je hart en wees eerlijk; praat met anderen en ondersteun elkaar.
  • Voel en vul elkaar goed aan
  • Think positive

 

– Véronique Bavin

Geef een reactie