Latest Posts

Wanneer mama het wel héél graag goed doet

 

Ik ben Jill, 30 jaar. Vrouw van Jan en mama van Harte; wonderlijk dochtertje van 12 maanden. De afgelopen jaren heb ik voortdurend van high naar high geleefd. Bouwen, trouwen, kindje. Bij ons ging het plots in een stroomversnelling. Nog voor het ene gepasseerd was, loerden de voorbereidingen voor ‘the next big thing’ al om de hoek. Want ja, ik ben een planner, een creatieve controlefreak; een zelfverklaarde perfectionista. Misschien herken je jezelf wel in deze bladzijde van mijn verhaal…

Cru gezegd ben ik dat type vrouw dat vindt dat ze het allemaal wel aankan. Best makkelijk zelfs! 9 maanden na de komst van Harte is ons nieuwe huis nog steeds (relatief) schoon en ook ik pas, op een goede dag en mits wat goodwill, weer in mijn paarse jumpsuit. Op het werk heb ik niet één keer moeten huilen. Hoe kan het ook anders?! Harte is het gemakkelijkste kind ooit. (Ja, écht!) En toch… Toch gaat het mij even hélemaal niet…

“Ik twijfel er niet aan dat jij alle ballen in de lucht gejongleerd kunt houden”; zei mijn goede vriendin. Tot voor kort had ik het een compliment gevonden, maar nu sneed het rechtstreeks in mijn ziel. Want ik zit erdoorheen. Al lang, maar dat zag – buiten mijn zéér directe omgeving – helemaal niemand.

Wedstrijd met mezelf

Zo’n half jaar voor Harte kwam, begon de wedstrijd met mezelf. En nee, ik trapte niet in de val om me door goedbedoelde raad van mijn stuk te laten brengen. Ik zocht hélemaal mijn eigen weg. We creëerden ons paarse droomkamertje en ik schreef onder het oog van mijn man een geboorteplan. Ja, een ‘sterke’ vrouw als ik weet zelf verdomd goed wat ze wil! Ook de prenatale cursus was een boost voor mijn zelfvertrouwen. De zoveelste (nodige!) bevestiging dat ik mijn eigen, torenhoge verwachtingen wel weer zou kunnen overtreffen.

En zo beviel ik, zonder ruggenprik en met optimale voorbereiding, van Harte; het kerngezonde baby’tje dat meteen de borst nam. Hoera! Paarse wolk en stoef van alle vroedvrouwen over het gevoel van rust thuis. Wat niemand zag, was hoeveel tranen ik stiekem liet. Tranen op mijn te strakke jurk, in de mislukte fruitpap, om het vergeten van de knuffel, bij het kopen van de verkeerde speen, en later vooral ook in de autorit op weg naar huis van het werk.

Thuis snauwde ik mijn man af. Ik kapte met alle ontspanning die ik in het pre-Hartetijdperk leuk vond. Naast zorgen voor haar, gaf niets me nog voldoening. Signalen die ik toen al had kunnen zien, maar ik ging gewoon verder op automatische piloot. Kort daarna liep het helemaal mis.

Ik kan niets meer, ik ben niets meer

Na zo’n half jaar kwamen de eerste paniekaanvallen. Hyperventilatie, evenwichtsstoornissen, sombere gevoelens en vooral overgevoeligheid aan licht- en geluidprikkels. Ik dacht dat even ertussenuit ons wel goed zou doen, maar tijdens een weekendje weg speelde de druk dat ook dit uitje perfect volmaakt moest zijn hoog op.

In het midden van de stad crashte ik in de armen van mijn man met de woorden “Ik kan helemaal niets meer. Ik ben – naast mama – helemaal niets meer.” De angst die ik toen in zijn ogen zag, heeft me aangezet om weer aan zelfzorg te gaan doen. Niet zomaar jezelf aankleden en tijdig een douche nemen. Het diepe soort. Tijd voor soulsearching.

Intussen wordt mij meer en meer helder dat ik al jaren een onnodige stortvloed van perfectionisme over plannen en prestaties kots.  Anders dan wat niet perfectionistisch ingestelde mensen vaak denken, betekent dit niet dat ik de pretentie heb om te denken dat ik perfect ben. Integendeel. Het is diep vanbinnen het gevoel hebben dat je nooit goed genoeg bent – en dat gevoel met zo goed mogelijke handelingen, voorbereidingen en gedragingen proberen te verdoezelen.

Voorbeeld

Ook bij de tieners voor mij op de schoolbanken zie ik vaak ditzelfde perfectionisme, waar ik nog steeds dagelijks mee worstel, terugkomen. Vandaar de bezorgde tranen van het werk op weg naar huis.

Welk voorbeeld stel ik aan mijn leerlingen en aan ons dochtertje wanneer ik zo zou verder doen? Aan alle moeders die dit lezen, wil ik vragen; wees vooral dat kwetsbare rolmodel als je moedig genoeg bent en heb oog voor mede-perfectionista’s zoals ik – jong én oud – die erdoorheen willen maar er eventjes doorheen zitten.

 

– geschreven door Jill Michielsen

Bron: https://www.mamabaas.be/content/wanneer-mama-het-wel-h%C3%A9%C3%A9l-graag-goed-doet-over-een-overschot-aan-perfectionisme-en-een

Screenshot_20190629_122907 (002)

 

Tips voor een geslaagd ochtendritueel

Ken je dat gevoel van ‘s morgens door je woning te hollen met een tas koffie in de hand, terwijl er een berg afwas in de goot staat? Eten je kinderen traag en krijgen ze niet meteen hun veters geknoopt? Durf je je ontbijt weleens overslaan? Answer no longer yes dankzij deze geweldige tips en tricks en word een energiek ochtendmens.

Brengt alleen ochtendstond goud in de mond?

Een goede voorbereiding op de volgende dag begint vanzelfsprekend de avond ervoor. In plaats van blauw licht op te slaan en doelloos te scrollen op Instagram, kan je een halfuur tot een uur voor het slapen gaan de volgende rituelen inoefenen:

Plan de volgende dag

Heb je afspraken gepland? Ga je op date of komen vrienden en familie ’s avonds na het werk bij jou eten? Ga je sporten of naar de winkel na die vergadering met je baas? Schrijf je dagplanning in een tabel of op papier en krijg de dag erna een voldaan gevoel wanneer je je to do’s kan afvinken. En dat op een doordeweekse dag! Kies zelf hoe concreet en afgebakend je de planning maakt.

6-7u Opstaan!

Tijd om naar het werk te gaan, maar niet zonder het ochtendritueel!

7-8u In de auto of op de trein…

De kinderen niet vergeten af te zetten!

8-12u Work hard, play hard…

Nooit zonder een gezellige koffiepauze

12-13u Lunch met wandelingetje.

Tijd om bij te praten met collega’s

13-14u Work hard, play hard…

Nooit zonder coffee en cookies als vieruurtje! Hard gaan tijdens het laatste uur!

16-17u In de auto of op de trein…

Tijd om alles op een rijtje te zetten en luidkeels mee te zingen met de radio of gezellig een boek te lezen

17-18u Home sweet home…

Kinderen helpen met huiswerk, naar de winkel gaan of papierwerk op orde zetten

18-19u Eten, eten, eten…

Met lekkere menu en een partner of vriendin aan de overkant van de tafel

19-21u Tijd om te ontspannen met een fijne hobby
21-22u Even blauw licht opslaan met mijn favoriete serie of over mijn tijdlijn op Facebook scrollen
22-23u Voorbereiden op de volgende dag

Kleren klaarleggen, brooddozen afwassen, lijstje maken …

 

Ruim je woon- en slaapkamer op

Heb je blikjes of papiertjes nodeloos laten liggen? Ruim ze op en doe ze meteen in de juiste vuilzak. Kijk erop toe of je kinderen hetzelfde doen, zonder hun taken over te nemen. Zo leer je ze ook de juiste structuur aan te brengen en de waarde van een opgeruimd huis. Ja, ook dat is opvoeden. Zet je papierwerk op orde en berg ze in de juiste mappen op. Je hoeft uiteraard niet dwangmatig te werk te gaan, maar niets zo leuk als opstaan in een opgeknapt huis, toch? Heb je weinig motivatie? Zet dan je favoriete muziek op en zing luidkeels mee.

Leg je kleren klaar en kies samen met je kinderen

Check het weerbericht om te weten welke jurk of blouse je best aandoet. Leg je outfit klaar in de badkamer of aan de deur van een kleerkast, zodat je de volgende ochtend met een gerust hart de deur uit kan. Heb je kinderen? Kies dan samen wat ze graag willen aandoen. Niets is zo leuk als een blije dochter naar school te zien gaan met een rokje dat ze zelf graag ziet.

Pak je handtas of rugzak in

Kijk wat je wel of niet meer nodig hebt. In ieder geval steekt je portefeuille met foto van dochter- of zoonlief op een veilige plek en steekt je notebook bovenaan. Vergeet zeker geen extra deodorant, parfum, haarborstel, kousenbroek of zakdoekjes. Je baas apprecieert liever geen okselvijvers, een lopende neus of ladders in je sokken …

Pittige en energieke ochtend

Voorzie zeker een uur om alles in orde te maken en beweeg veel. Leg je gsm of iPad uit de buurt om afleiding te voorkomen en je ogen gezond te houden.

Drink voldoende water

Je verliest tijdens je slaap tot 1 liter lichaamsvocht. Kies daarom je favoriete glas of fles uit en zet ze de avond ervoor op je nachtkastje of keukentafel. Je gaat je meteen wakker voelen en je hersenen gaan je voor eeuwig dankbaar zijn. Hoe kouder, hoe liever.

Ontbijt gevarieerd

Niets zo storend als een knorrende maag tijdens de eerste uren op de werkvloer, toch? Kook af en toe een eitje, kies voor grijs of bruin brood, fruit, cornflakes of natuuryoghurt. Heb je weinig tijd of geen honger? Neem dan peperkoek of ontbijtrepen mee voor op de trein of de parking om de werkdag productief te starten.

Geweldige dag!

Denk eens na waarom vandaag een geweldige dag wordt? Ga je op stap met vriendinnen? Heb je een presentatie voor collega’s? Ben je een jaar samen met je vriend? Dit kan vooral helpen om niet alleen op het werk te focussen, maar ook aandacht te hebben voor het leven zoals het is.

In de badkamer

Douche kort en zet je favoriete muziek op of doe bewust aan mindfulness. Wat voor jou ook werkt. Kies voor een vaste volgorde van wassen en aankleden: douchen, ondergoed aantrekken, tanden poetsen, deodorant en parfum spuiten, overkleding aandoen, schminken … Leer je kinderen hetzelfde principe aan.

We zijn er bijna, maar nog niet helemaal

Heb je nog tijd over? Maak je bed op, samen met je partner of kinderen. Of verwijder onnodige mails uit je inbox.  Oef, dat lucht op.

Last but not least

Heb je meer inspiratie of structuur nodig? Download dan de app van Fabulous. Hierop kan je de verschillende stappen afvinken en kan je van het ochtendritueel een gewoonte maken. Het is vooral belangrijk om gestructureerd in plaats van chaotisch te werk te gaan. Zo heb je niet langer een chaotisch en afgejaagd, maar wel energiek gevoel. Het ontbijt hoef je nooit over te slaan als je een extra voorraad voorziet tijdens het pendelen naar de werkvloer. Het komt erop neer dat je moet volhouden. Geef niet op en word een graag gezien ochtendmens!

En, hoe ziet jouw ochtendritueel eruit?

-door Véronique Bavin, redactievrijwilliger voor [On]gewoon Vrouw

Over het leven en geknoopte lakens

Op 17 oktober hing ik een laken uit mijn raam. Een geknoopt laken. Niet om te drogen. Maar om, samen met vele anderen in België, uit te beelden dat ontsnappen uit armoede een zaak is van iedereen. 17 oktober is immers de Internationale dag van het Verzet tegen Armoede.

Armoede in België

In België leeft 16,4 %[1] van de mensen in armoede. Dat is één op zeven.  Ben je gepensioneerd, werkloos, alleenstaand ouder, laag opgeleid? Dan heb je 1 kans op 3 om in armoede te leven. Maar wat is dat eigenlijk, leven in armoede? Is dat geen dak boven je hoofd of geen geld hebben om de dokter te betalen, of als jongere niet de opleiding kunnen volgen van je voorkeur omdat die 200 euro per jaar duurder is dan een andere opleiding?  Als we het hebben over één op zeven personen in België die leven in armoede dan gaat dat over financiële armoede. Voor een alleenstaande wil dat zeggen leven met minder 1.187 euro per maand. Voor een gezin met twee kinderen is dat met  minder dan 2.392 per maand. Even terzijde: op vakantie gaan of een onverwachte uitgave doen is onmogelijk voor bijna een kwart van de Belgen en eén op 10 ontzegt zichzelf hobby’s of sociale contacten om financiële redenen. [2]

Een week als leefloner: de kracht van de ervaring

“Achter de eerder vernoemde cijfers schuilen er mensen van vlees en bloed.  En al die mensen hebben hun eigen verhaal.”

In het boek ‘Over het Leven’ van Anneleen Stollman, Wendy Valijs en Wouter  Medaer (uitgegeven in 2017) ligt de nadruk op die verhalen.  Stollman en  Valijs maakten het boek nadat ze deelnamen aan een inleefweek Armoede. De vzw Samen Tegen Armoede organiseert zo’n inleefweken over het hele land. Je leeft dan een hele week op het budget van iemand met een leefloon[3]. 50 euro voor een volwassene, 20 euro voor een kind. Dat geld dient voor eten, kleding, vervoer, gezondheid, hygiëne, ontspanning. Hoewel de vraag is of je voor dat laatste nog wat centjes uit je portefeuille kan peuteren. Na hun inleefweek waren Stollman en Valijs zo onder de indruk dat ze op zoek gingen naar de verhalen van mensen voor wie armoede langer duurt dan een week.

Hang je laken uit je raam

Zeven personen interviewden ze, mannen, vrouwen, jong, oud, Belg, nieuwkomer. Zeven verhalen die een indringend beeld schetsen van wat een leven in armoede inhoudt. De verhalen worden afgewisseld met indrukken van deelnemers aan de inleefweek.  Het is een boek geworden om door te bladeren, om met mondjesmaat te lezen.  Het voorwoord werd verzorgd door Bea Cantillon, hoogleraar aan de universiteit van Antwerpen en directeur van het Centrum  voor Sociaal Beleid en armoede-experte. Zij schetst in eenvoudige, begrijpelijke taal de tweedeling die er heerst in onze maatschappij. Hoe de meest kwetsbaren ( o.a. de laaggeschoolden) aan de rand van de nieuwe globale kennissamenleving blijven staan. Hoe je wieg bepaalt waar en hoe je later zal wonen.

Maar waar je ook woont, op 17 oktober kan iedereen een geknoopt laken uit zijn raam hangen.  Want voor elke persoon in armoede zijn er zes anderen die solidair kunnen zijn.

[1] https://statbel.fgov.be/nl/themas/huishoudens/armoede-en-levensomstandigheden/risico-op-armoede-sociale-uitsluiting cijfers komen uit een Europese bevraging (EU- SILC 2018)

[2] https://statbel.fgov.be/nl/nieuws/materiele-deprivatie-2018 cijfers komen uit een Europese bevraging (EU- SILC 2018)

[3] Als je geen of een laag inkomen hebt, dan kan je van het OCMW een leefloon krijgen. Dit bedraagt 910 euro per maand voor een alleenstaande en 1.254 euro voor een gezin met 2 kinderen.

-door Marijn Somers, redactievrijwilliger voor [On]gewoon Vrouw

Let niet op de rommel

‘Let niet op de rommel’ is een solovoorstelling van Eva Doms. Eva … wie? Eva Doms (38 jaar, mama van 4). Ze volgde haar passie voor acteren en nam in 2018 (eindelijk) de beslissing om deel te nemen aan het tv-programma Belgium’s Got Talent. Ze schopte het tot de voorlaatste aflevering (semi finale). Knap he!? Daar ontdekte ze dat het publiek enorm houdt van haar gave om herkenbare situaties met humor en gevoel aan te kaarten. Naar zo iemand zijn we uiteraard erg benieuwd.

Wij kennen jou als Eva Doms van Belgium’s Got Talent. Maar wie is nu eigenlijk ‘Eva Doms’?

Eva: “Ik ben een gewone, ja, misschien een tikkeltje een (on)gewone vrouw. Ik ben mama van 4 kinderen en ben al 13 jaar samen met mijn man. Ik deel lief en leed met hem. Van opleiding ben ik leerkracht lager onderwijs, maar sinds een jaar of 5 gaat het grootste gedeelte van mijn tijd naar de extra zorgen die ons zoontje met een zware beperking nodig heeft. Af en toe combineer ik dit met een korte periode als zorgjuf.”

Je hebt een passie voor toneelspelen. Heb je dit altijd al gehad?

Eva: “Doorheen mijn schoolloopbaan heb ik altijd een zwak gehad voor taal: schrijven, spreken, voordragen, naar theater gaan kijken … Tot ik op mijn 17de zelf in het toneel spelen ben gerold. Ik volgde les aan de Academie van Vilvoorde, bij Open Living in Antwerpen en aan het RITCS in Brussel. Eens de microbe je te pakken heeft, gaat ze nooit meer weg denk ik. Af en toe deed ik eens wat bescheiden tv-werk zoals gastrollen in F.C. De Kampioenen en Thuis. Mijn grote passie bleef echter altijd theater: spelen, schrijven, regisseren en workshops geven.”

Vanwaar jouw deelname aan Belgium’s Got Talent?

Eva: “De zorg van de kinderen heeft me de laatste 5 jaar door omstandigheden helemaal opgeslorpt. Belgium’s Got Talent kwam voor mij op het juiste moment. Het was een mogelijkheid om even iets helemaal voor mezelf te kunnen doen en nog eens ten volle te kunnen genieten van de energie die zo’n mooi podiummoment me bezorgt.”

Je speelt voornamelijk humoristische en herkenbare situaties uit het dagelijkse leven. Vanwaar deze keuze?

Eva: “Ik word persoonlijk ook het meest ‘bewogen’ door pure, oprechte voorstellingen of vertolkingen. Humor is verlichtend, werkt helend en plaatst alles in perspectief. ‘Naturel’ spelen, humor brengen, is niet zo gemakkelijk als het eruit ziet. Waarschijnlijk word ik er om die redenen zelf zo door aangetrokken en is net die combinatie van humor en emoties ook wat ik het liefst probeer te creëren.”

Op vrijdag 8 november 2019 zal jij de voorstelling ‘Let niet op de rommel’ brengen op het (on)gewoon vrouw festival. Waarover gaat deze voorstelling precies en waarom moet men zeker naar jou komen kijken?

Eva: “’Let niet op de rommel’ is gegroeid uit de stukjes die ik gemaakt had voor Belgium’s Got Talent. Het was nooit mijn bedoeling om alleen op een podium te staan of voorstellingen te geven, maar er bleef zoveel vraag komen dat ik op een bepaald moment dacht ‘waarom niet?’. De voorstelling gaat dus verder op hetzelfde elan; herkenbaarheid uit het dagelijkse leven zoals iedereen het kent. Ik vertel niks speciaals, niks nieuws, niks baanbrekend waar je mond van open valt … maar de mensen lachen, geraken ontroerd, en zuchten achteraf dat het hen zó deugd heeft gedaan. Het is ongelooflijk fijn om een hele zaal gretig te zien zitten knikken van herkenning of zoveel mensen tegelijk hun adem te horen inhouden. Exact dat hoop ik ook te doen op het (on)gewoon vrouw festival”

“Ik vertel niks speciaals, niks nieuws, niks baanbrekend waar je mond van open valt … maar de mensen lachen, geraken ontroerd, en zuchten achteraf dat het hen zó deugd heeft gedaan.”

Heb je nog specifieke plannen voor de toekomst?

Eva: “Dat is een moeilijke vraag. In mijn hoofd zitten gemakkelijk nóg 3 voorstellingen klaar. Er is heel veel goesting om te blijven spelen en creëren. Het is echter nogal onvoorspelbaar hoe ons leven er binnen korte tijd zal uitzien. We hebben geleerd om niet teveel op voorhand te plannen en de noden van de kinderen te volgen. En dat is helemaal goed zo. Ik geniet van wat is en dat is in dit geval een tof event op 8 november in Houthalen!”

Ben je benieuwd naar haar show? Kom dan zeker naar ons evenement (On)gewoon Vrouw Festival op vrijdag 8 november en laat je charmeren door Eva. Koop hier jouw ticket.

Meditatie: iets voor jou?

Meditatie? Is dat niet iets voor mensen die vluchten voor de realiteit? Luie mensen? Zitten en niks doen? Daar heb ik geen tijd voor. Dat was mijn idee. Vele jaren terug…

Eerste kennismaking

20 Jaar geleden kampte ik met een zware depressie. Aan de basis? problemen met mijn jeugd, mijn huwelijk en vooral met mezelf. Dan ga je zoeken naar meer, anders, rust, een oplossing. Ik ben beginnen lezen over boeddhisme. De Dalai Lama leek mij een ‘gelukkige, rustige’ man die wist hoe je moest leven met jezelf en de problemen die je tegenkomt. Als je leest over boeddhisme dan kom je vanzelf in contact met meditatie.

En ik heb het geprobeerd, toen. Toen ik in de war was over alles. Het lukte niet. Op geen enkele manier. Ik vond geen rust, stilte. Het enige wat ik vond was meer ‘problemen’ met mezelf.

Ik geef niet op

Nu, jaren later, lukt het mij al veel beter. De ene dag al beter dan de andere, dat geef ik grif toe. Ik heb verschillende manieren geprobeerd. Wil je het ook eens proberen? Ik geef je graag wat tips om een start te maken.

De juiste app

Wat mij enorm helpt is de ‘Insight Timer’ app. Een app met verschillende meditatiemethodes, goed uitgelegd. Je kan cursussen volgen, van 10 dagen tot 30 dagen.

Bij meditatie probeer ik, – inderdaad, proberen – aan niks te denken. En dat lukt natuurlijk niet. Of toch zeker niet lang. Ik merk dat het helpt wanneer ik mijn ademhalingen tel.

Adem in: 1
Adem uit: 2
Tot 10.

Geloof me, het kost mij nu, na 2 jaar, nog moeite om tot 10 te geraken.

Telkens wanneer er een gedachte komt, moet je terug met 1 beginnen. En die gedachten komen hoor. Geloof me:

1
‘Die rekening moet nog betaald worden’
1
2
3
‘Ja, ik ben al aan 3! Verdorie.’
1
2

Je raadt het al, het is echt niet zo makkelijk als het klinkt. Belangrijk is dat je de gedachten die komen gewoon laat zijn. Er niet op ingaan. Niet verder gaan met die gedachten. Denk gewoon ‘daar is een gedachte’ en begin opnieuw. Een begeleide meditatie is misschien ‘makkelijker’ om mee te beginnen. Je doet wat de, meestal aangename, stem je zegt. Ondertussen begeleid met een ontspannen muziekje.

 

De juiste plek

Voor je begint zoek je een rustige plek, waar je niet gestoord wordt. Je gaat makkelijk zitten, met een rechte rug, of je legt je neer (pas op dat je niet in slaap valt), je luistert naar de stem van de app en wacht even af.

Het klinkt misschien gek, maar ik mediteer ook op de bus. Ik zit elke dag minstens 2 uur op de bus en je kan niet veel doen dan naar buiten kijken, wat lezen, muziek luisteren. Dus waarom niet een korte meditatie. Ik luister naar een begeleide meditatie, adem rustig in en uit. Zo bereid ik mij voor op een stressvolle dag en sluit ik diezelfde dag weer af. Wanneer ik op het werk aankom ben ik rustig en heb ik positieve energie. Als ik thuiskom heb ik mijn werkdag achter mij gelaten en kan ik genieten van mijn avond.

“You should sit in meditation for 20 minutes a day, unless you’re too busy;   then you should sit for an hour.”    -Old Zen saying

De juiste houding

En dan bedoel ik niet alleen ‘rug recht’, maar ook je verwachtingen naar meditatie toe. Verwacht geen wonderen. Je wordt niet ineens rustig. Je voelt je niet meteen anders. Maar na verloop van tijd merk je veranderingen op. Misschien slaap je beter, begint je dag rustiger, reageer je beter op moeilijke situaties, zucht je tegenslagen weg.

Om mee te nemen

Voor mij heeft meditatie veel voordelen. Ik voel me rustiger, meestal. Als ik het moeilijk heb (collega’s, familie, werk …) ga ik terug naar mijn ademhaling. Eigenlijk kan je meditatie aanpassen aan jouw leven, jouw noden en wensen. Af en toe, regelmatig of volgens een strak schema. Wat jou het beste aanvoelt of wat jij nodig hebt. Met een open mind en vertrouwen kom je al ver. Probeer het eens, een paar keer. Kijk waar het je brengt. Is het niks voor jou? Krijg je er meer stress van? Misschien moet je dan iets heel anders proberen: dansen, zingen, sporten … Heb je de manier gevonden om te ontspannen? Leuk, doe dan zeker verder, probeer verschillende methodes uit en geniet. Het leven kan zo zalig zijn.

-door Petra Nijst, redactievrijwilliger voor [On]gewoon Vrouw

Wil je leren mediteren onder begeleiding? Schrijf je dan in voor onze reeks ‘Mediteren kan je leren’. 

3 krachtige onthullingen over moeders en sociale media

Lieve mama, klinkt dit herkenbaar? Je kleintje doet zijn dutje. Jij draait je haar in een slordige dot en neemt even een momentje voor jezelf. Automatisch grijp je naar je telefoon en scrol je door sociale media. Je bekijkt de plaatjes van andere moeders die uitstapjes doen en steeds picture perfect voor de dag komen. Vanuit je ooghoeken zie je het speelgoed dat rondslingert en de vaat op het aanrecht. Je durft nauwelijks een blik in de spiegel werpen en er zit een vlek op je shirt. De moed zakt je in de schoenen… Het onschuldige scrolmomentje heeft een wrang gevoel bij je nagelaten dat je moeilijk kunt loslaten. Beste moeder, nieuw of ervaren, deze 3 waarheden moet je weten opdat je jouw momentje van rust niet nog een keer door je smartphone laat vergallen.

1: De uitzondering bepaalt de norm niet

Het eerste dat je in je achterhoofd moet houden, is dat sociale media een soort van tunnelvisie creëren. Er wordt voornamelijk goed nieuws getoond. De meest aanwezige groep moeders online is uitermate positief over hun rit op de roze wolk. Een moeder die zich op dat moment in zo’n high bevindt, herken je ook wel eens doordat ze schrijft hoe verliefd ze op haar kindje is. Weet dat deze groep zich aan het uiterste van het spectrum bevindt. Het is de uitzondering, niet de regel.

Cijfers vertellen ons dat voor iedere moeder die op dit moment een picture perfect hoogtepunt beleeft, er ook eentje is die met ernstige mentale en emotionele problemen kampt. De grote grijze groep daartussenin zijn de 3 moeders die vandaag een alledaagse, doorsnee dag beleven. Waarom je hen dan zo weinig ziet en hoort? Wel… Doorgaans verschonen ouders liever snel die ontplofte luier dan dat ze er een foto van maken en grijpen ze liever in bij een driftbui, dan dat ze even live gaan op Instagram. En dat is maar goed ook!

2: Het is een momentopname

Toch hebben we zo’n onverklaarbare adoratie voor de moeder die wordt geprezen voor haar successen. Met argusogen kijken we toe hoe zij de tijd gevonden heeft om haar baby in een weloverwogen outfit en aangepaste setting te fotograferen. Ze gooit er een flatterende filter overheen alsof het niks is en alsof dat nog niet genoeg is, houdt ze schijnbaar voldoende energie over om haar kapsel en make-up tot in de puntjes te verzorgen. Het is prachtig en wij kunnen enkel met open mond van verbazing toekijken.

Lieve moeder, dit zijn momentjes. Geen staat van zijn. Deze moeder die je ziet is fier dat het haar eventjes gelukt is om alle sterren op één lijn te krijgen. Ze is trots dat ze goed voor de dag komt en wil haar tevredenheid met de wereld delen. Laten we haar dit geluk vooral gunnen. Want als moeders weten we allemaal welke uitdaging het werkelijk vormt.

IMG_20190807_134841

3: Zij is even imperfect als jij

Bovendien kun je de beelden die voorbij razen ook nog eens kritisch leren bekijken. Neem het allemaal met een korreltje zout. Stel jezelf de vraag waarom deze moeder het zo belangrijk vindt om zelfs in de kraamtijd zo perfect voor de dag te komen. Waarom vindt zij het nodig om zichzelf en haar kind op deze manier te profileren? Wat wil zij bewijzen? Misschien kampt ze met een groot gevoel van onzekerheid? Misschien heeft ze tranen gelaten en ervoer zij stress om na dertig mislukte foto’s eindelijk dat perfecte beeld te kunnen vastleggen waarop ze zo gehoopt had? Misschien hunkert zij naar bevestiging door te tonen dat ze héél hard haar best doet om de beste moeder te zijn die haar kind zich kan wensen? Laten we vooral niet oordelen en goed beseffen dat onder elke moeder heel wat lagen schuilgaan die onmogelijk allemaal perfect kunnen zijn.

Meer evenwicht in je social feed

Zelf pleit ik voor een evenwichtiger beeld van het moederschap waarin alle facetten eerlijk getoond mogen worden. In het aantal moeders dat ik volg, probeer ik een zekere verhouding te schetsen. Idealiter is er van de 5 mama’s die ik volg, eentje die houdt van picture perfect, één getuigenis die pijnlijk is, en zijn er drie doodgewone foto’s van volmaakt imperfecte, (on)gewone mama’s die mijn steun krijgen. Is deze verhouding bij jou ver zoek, dan heeft dat ongetwijfeld een sterke invloed op jouw normbesef. In plaats hiervan kun je er bewust voor kiezen om wat meer “gewone” mama’s te gaan volgen.

Graag wil ik concluderen dat sociale media een heel mooi medium kunnen zijn wanneer je ze juist gebruikt. Toch geven ze ons soms een vals gevoel van snel contact te kunnen leggen vanuit onze huiselijke cocon. De uitdaging schuilt erin om meer los te komen van onze telefoon en te gaan praten met échte ouders in de supermarkt of bij de schoolpoort. Deze praatjes zijn ongetwijfeld veel meer verrijkend dan de fictieve beelden die ze online ophangen. Pas wanneer je zo naar buiten treedt, hoor je heel wat andere verhalen die online minder vaak op de voorgrond treden. Wanneer het goed gaat, ben je trots en dat mag gezien worden. Wanneer het imperfect is, mag dat er ook gewoon zijn. Lieve mama, alles is goed zoals het nu op dit moment is.

-geschreven door Jill Michielsen (Woordvlinder)

DIY: Raamstiften

Wil je eens iets anders dan tekenen op papier? Dan zijn raamstiften wellicht iets voor jou! Met raamstiften kan jij tekenen en schrijven op alle glas- en spiegeloppervlakken. Zo kan je ze gemakkelijk opvrolijken en personaliseren. Ben je jouw creatie beu? Veeg het oppervlak supergemakkelijk schoon met een vochtig doekje. Easy Peasy!

Stap 1: Laat je inspireren

Inspiratie opdoen was nog nooit zo gemakkelijk dankzij het internet. Zoek met Google of een andere zoekmachine naar leuke ideeën, tekeningen, quotes … Ook Pinterest is een hele leuke tool om inspiratie te verzamelen.

Stap 2: Voorbereiding

Was je ramen, zodat je een mooi werkoppervlak hebt. Plak de quote of tekening (indien je dit wenst) op de achterkant van het raam. Kies de kleuren die je wenst te gebruiken en haal even diep adem. Let’s go!

Stap 3: Creëer, speel, doe

Teken, schrijf, creëer en wees je heerlijke impulsieve zelf. Laat de spanning van de dag los en geniet van deze activiteit. Oh ja, en wees niet te kritisch voor jezelf en het uiteindelijke eindresultaat hè. Als je een kleine Pablo Picasso was, had je dit vóór deze activiteit ook al ontdekt 😉

PS: Deze stiften zijn (vaak) ook geschikt voor kinderen vanaf 3 jaar oud én de inkt van stiften is afwasbaar van huid en kledij. Dus ook de smospotten onder ons hebben niets te vrezen.

Stap 4: Blijven gaan

Waarom stoppen met dat ene raam. Versier glazen deuren, schrijf een leuke quote op de spiegel, verras jouw collega’s op het werk, zelf de achterruiten van de auto kunnen gepimpt worden 😉

 

Dankzij De Banier mogen we de eerste 100 personen die zich inschrijven voor ons [On]gewoon Vrouw Festival een pakketje raamstiften cadeau doen. Schrijf je dus zeker in!

Kan je je leven verbeteren aan de hand van een boek?

Ergens in ons huis vergaart het boek ‘Flirten doe je zo’ stof. Ik kocht het meer dan 12 jaar geleden. Dat weet ik zeker want de aankoop dateert van voor ik mijn partner leerde kennen. Het bestsellersucces ‘Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus’ dat diezelfde partner ooit van zijn moeder kreeg, is jaren geleden afgevoerd naar De Kringwinkel. Hebben die boeken ons bij elkaar gebracht? Nee hoor. Hebben ze ons iets bijgebracht? Dat betwijfel ik. Al heb ik –eerlijk is eerlijk –wel geleerd dat er ook zoiets bestaat als niet seksueel flirten. Hoe zit dat met andere zelfhulpboeken? Helpen ze je echt doelgerichter, volledig zen, minder chaotisch of neurotisch te zijn? Even kijken.

De 18 maanden regel

Iedereen heeft wel eens een zelfhulpboek gelezen. Bijna iedereen toch. Sommigen onder ons lezen er elk jaar een of meerdere. Helpen ze nu echt? De kans is klein. In zijn boek ‘Sham: how the Self Help Movement made America Helpless verwijst Steve  Salerno naar de 18 maanden regel. De kans dat iemand een zelfhulpboek koopt is het grootste als die persoon er in de 18 voorafgaande maanden er ook één kocht. Dat klinkt niet echt veelbelovend. Want waarom zou je boek na boek kopen als het eerste of het tweede je al hielp?

Baadt het niet dan schaadt het niet?

Maar goed, ook al helpen ze niet, veel schade berokken je er niet mee door ze te lezen. Toch? Psycholoog Timothy Wilson is het daar absoluut niet mee eens. Hij stelt in ‘ De verhalen van ons leven’ dat zelfhulpboeken schadelijk kunnen zijn. Wat in de meeste zelfhulpboeken staat, klinkt logisch. Maar zolang dat die beweringen niet wetenschappelijk onderzocht zijn, is daar geen bewijs voor. In zijn boek geeft hij verschillende voorbeelden van experimenten die aantonen dat gezond verstand het niet altijd juist heeft. Eén voorbeeld: een goedbedoelde ziel neemt jongeren uit achterstandswijken mee naar de gevangenis alwaar criminelen hen donderpreken geven en wijzen op hoe verschrikkelijk het leven in de gevangenis is. Dit bezoek leidt er net toe dat die jongeren meer kans hebben om in de criminaliteit raken. Ook goedbedoelde ‘claims’ in zelfhulpboeken leiden tot omgekeerde resultaten. Al is het maar omdat ze mensen weg houden van effectieve oplossingen van hun problemen.

Daarnaast kan het lezen van zelfhulpboeken een negatief effect hebben op je zelfbeeld. Wat als het je niet lukt om het advies van een zelfhulpboek op te volgen? Of als je het advies wel opvolgt en je wordt geen grammetje gelukkiger? Dan voel je je waarschijnlijk helemaal een mislukkeling.

rashtravardhan-kataria-m-D_PAxLcTo-unsplash

Can you make it on your own?

Marlène Langbroek stelt op de website ‘Lifeworkdesign’ dat zelfs theoretisch goed onderbouwde zelfhulpboeken niet steeds effectief zijn. Omdat je er alleen mee aan de slag gaat. Met boeken kan je immers geen dialoog mee aangaan. Hey geeft nu eenmaal geen feedback op je gedrag of je denkpatronen. Voor een boek is het ook moeilijk om jouw persoonlijke blinde vlekken aan te tonen.  Volgens Langbroek doet 95% van de lezers dan ook niets met de inhoud van een zelfhulpboek.

Waarom lezen we zelfhulpboeken?

Als zelfhulpboeken niet of nauwelijks tot veranderingen leiden, als we zo weinig doen met de inhoud, waarom lezen zoveel mensen ze dan? Waarschijnlijk om het optimisme dat de meeste van hen uitstralen. Om het geloof in de maakbaarheid van jezelf en het leven dat ze etaleren. Behalve het flirtboek dat ik kocht, las ik er ook heel wat uit de bibliotheek. De vier uren werkweek en nog enkele waarvan ik de titels en de inhoud niet meer weet. Dat zegt veel over de impact die ze hadden op mijn leven. Mijn werkweek telt trouwens nog altijd meer dan 4 uur.

Kan literatuur de mens redden?

Maar als je nu echt je leven wil verbeteren aan de hand van een boek, kan dat dan niet? Als je echt een zelfhulpboek wilt lezen, volg dan Wilsons advies op. Zoek er dan één dat gebaseerd is op wetenschappelijk onderzoek. Onderzoek dat zo opgezet is dat mensen die een behandeling/methode volgden vergeleken worden met mensen die geen of een andere methode volgden. En dan liefst een onderzoek waarin mensen willekeurig bij de ene groep ( wel de adviezen) of de andere groep (niet de adviezen) werden ingedeeld.

christin-hume-k2Kcwkandwg-unsplash

Nog beter is het om fictie te lezen. Romans leren ons hoe het leven complex en onbestuurbaar kan zijn. Dat ons leven niet controleerbaar is. Ze leren ons over verbondenheid en eenzaamheid. En met wat geluk leren ze ons ook wat over flirten.

En jij?

Welke ervaring heb jij met zelfhulpboeken? Zijn er boeken die jou wel geholpen hebben? En hoe dan juist? Of is er een prachtig fictieboek dat jouw leven of minstens je kijk op het leven heeft veranderd?

-door Marijn Somers, redactievrijwilliger voor [On]gewoon Vrouw

Zie me, hoor me, respecteer me

Iedereen van ons wil graag gezien, gehoord en gerespecteerd worden. We willen ervaren dat wij waardevol zijn. Toch? Als jong meisje doe je jouw best op school om gezien te worden door de leerkrachten en wring je je in allerlei bochten om de nodige aandacht van jouw ouders te ontvangen. In een later stadium verwacht je waardering van jouw partner en op de werkvloer. De behoefte om graag gezien te worden, erbij te horen en om betekenis te hebben, is eigen aan ‘mens zijn’. Soms kan je echter het gevoel krijgen dat dat niet het geval is. Zonde! Lees hieronder hoe je het heft in eigen handen kan nemen en (zelf) kan zorgen voor meer waardering.

Waardering, wat is dat nu precies?

Waardering is het besef dat iets of iemand waardevol is. Synoniemen zijn: appreciatie, dank, eerbetoon, eerbied, erkenning, hulde, respect en sympathie. De psycholoog Abraham Maslow beschouwt het zelfs als één van onze basisbehoeften als mens. In zijn behoeftenpiramide (1934) komt de behoefte aan waardering en erkenning direct na de fysieke behoeften (ademhalen, eten, drinken …), de behoefte aan zekerheid en de sociale behoeften (vriendschap, familie …).

Wij willen waardering krijgen voor vrijwel alles dat ons inspanning of ongemak kost. Met andere woorden, waardering voor datgene waar we ons best voor doen: op het werk, in het gezin, op school, tijdens sport, als vrijwilliger, als (goede) buren… We willen waardering van ons verdriet, het leed dat we (hebben) ondergaan: onze kwaal, ons trauma, angsten en emoties…Maar ook voor de kleine ongemakken: omdat we zo lang in de file stonden; we ons mobieltje kwijt zijn; de garagerekening zo hoog uitviel…

Waardering kan een geweldige positieve stimulans betekenen. Een schouderklopje op z’n tijd zal ons aansporen om het nog beter te doen. Complimenten stimuleren ons het beste uit onszelf te halen. We voelen ons door de omgeving gedragen. Zonder waardering raken we gefrustreerd en gaan we passief tegenwerken. We zijn (bewust of onbewust) boos op degene die ons de waardering niet geeft. We worden nukkig, gaan in protest, weigeren werk, enz.

Waardeer jezelf

Complimenten, waardering en erkenning krijgen van anderen zorgt voor een hemels gevoel. Maar laat je zelfvertrouwen niet teveel afhangen van de waardering van anderen, ook jijzelf kan het eigen zelfvertrouwen en de eigenwaarde versterken.

“Je betekenis wordt niet minder door iemand anders zijn onvermogen om jou op waarde te schatten”

Net als je zelf verantwoordelijk bent voor de behoefte ‘eten’, ‘drinken’ en ‘slapen’, ben je ook verantwoordelijk voor de behoefte ‘waardering’. Krijg je dus geen of weinig complimenten vanuit jouw omgeving, geef dan gewoon aan jezelf die welverdiende schouderklop. Want hè, je hebt dit goed gedaan! Of trakteer jezelf eens op een lekkere lunch in plaats van die alledaagse boterhammen met kippenfilet. Als je jezelf waardeert, ervaar je meer rust. Je accepteert meer wie je bent (met je mooie en iets mindere kanten). Je geniet meer en leeft bewuster.

https://unsplash.com/photos/FBiKcUw_sQw

Help jouw omgeving een handje

Het kan zijn dat je soms het gevoel krijgt (in jouw relatie, de band met vrienden, jouw werkomgeving …) niet gewaardeerd te worden. Besef dat dit niet noodzakelijk zo hoeft te zijn. Misschien weet jouw partner niet hoe hij/zij jou moet waarderen, beseffen jouw vrienden niet dat je hier nood aan hebt of heeft jouw leidinggevende het even te druk om persoonlijk naar jou toe te komen. Maar goed nieuws, ook hier kan je verantwoordelijkheid in nemen. Lees onderstaande tips en geef jouw omgeving een duwtje in de rug naar meer waardering 😉

Praat erover

Het is helaas eerder de regel dan de uitzondering om niets te zeggen als iets goed gaat – misschien staat je leidinggevende of je omgeving er niet of onvoldoende bij stil en denken ze dat ze je wel voldoende erkenning en waardering geven. Oordeel niet te snel en toets je gevoel eerst af. Je zou niet de eerste zijn die ontslag indient en vervolgens wordt overstelpt met complimenten en positieve feedback en onbegrip over je vertrek…

Ken jezelf

Ga na hoe jij graag wordt gewaardeerd. De ene waardering is de andere niet. Er kunnen verschillen zitten op wat mensen als waarderend ervaren. Dat maakt het juist zo moeilijk voor anderen om ‘effectief’ te waarderen. Help ze en geef aan wat jij als teken van erkenning of waardering ervaart bv. compliment, schouderklopje, overuren compenseren, feedback geven, luisterend oor, bos bloemen, informele momenten van samenzijn …

Accepteer complimenten

“Ach, het is graag gedaan”, of ”Tja, dat is nu éénmaal mijn job, dat is toch normaal…” We maken ons er allemaal wel eens schuldig aan, maar door dit te doen stel je de complimentengever teleur. Door complimenten te verkleinen of niet te accepteren, nodig je de ander niet uit om complimenten te geven. Op een gegeven moment stopt het dan ook.

Geef zelf het goede voorbeeld

Geef zelf erkenning en waardering aan anderen (jouw partner, ouders, collega’s …). Mensen die spontaan anderen waarderen, gaan spontaan ook meer waardering ontvangen. Ook als je iemand betaalt voor een dienst, kun je tevens waardering uitspreken: “Wat fijn dat u die reparatie zo snel heeft gedaan”. Denk er dus aan om hier als rolmodel op te treden en zo af en toe ook eens iemand uit je omgeving te erkennen. Het werkt aanstekelijk!

Valkuil

Waardering, erkenning en respect krijg je voor wie je bent, niet om wat je doet of om wat je bereikt hebt. Stop dus moet pleasegedrag (= jouw gedrag aanpassen aan datgene wat de ander verwacht en zal plezieren), waardering na te streven door materiële aankopen en wees je heerlijke (on)gewone zelf.

ravi-roshan-_AdUs32i0jc-unsplash

Niet alleen geluk zit in een klein hoekje

Waardering (net zoals geluk) zit ‘m vaak in de gewone dagelijkse dingen: iemand om z’n mening vragen, een ander tijdig informeren, terugbellen als je dat hebt beloofd, interesse tonen in wat een ander doet, een complimentje geven.

“Door het verminderen van stress nemen mentale en fysieke klachten af”

Jana Schoefs (44 jaar) is dagelijks bezig met zelfontwikkeling, ontspanning, yoga, meditatie en de natuur. Na haar scheiding koos ze bewust voor een levensstijl vol rust, ontspanning en met voldoende tijd om haar 2 jongens op te voeden. Op professioneel vlak specialiseerde ze zelf in relaxatietherapie. Daar willen wij alles over weten!

Je bent relaxatietherapeute. Wat houdt dat precies in?

Jana: “Bij relaxatietherapie worden er handvaten aangereikt om zelf – op een hele gemakkelijke manier – het eigen stressniveau te verminderen. Als relaxatietherapeute help ik mensen om rust te vinden in deze stressvolle tijden, om anders met gedachten en emoties om te gaan, om op een andere manier te communiceren met zichzelf en anderen … Kortom met bewust in het leven staan.”

Waarom is dat zo belangrijk denk je?

Jana: “We leven in een wereld vol prikkels. Prikkels van buitenaf, maar ook prikkels die we onszelf opleggen. We moeten alles tegelijkertijd doen, we leggen de lat enorm hoog en onze to do-lijst is eindeloos. Door deze overprikkeling ervaren we stress en leven we bijna continu in een adrenalinerush. We zijn niet meer bewust aan het leven, maar zijn eerder aan het overleven! We hollen onszelf voorbij en hebben het gevoel dat we geleefd worden. Door het verminderen van stress en door het bewuster te gaan leven, keren we terug naar de kern van ons lichaam en nemen mentale en fysieke klachten af.”

Hoe help jij mensen om dit rustpunt te vinden?

Jana: “Dit kan op verschillende manieren. Aan de ene kant werk ik met oefeningen bv. ademhalingsoefeningen, bewustzijnsoefeningen, bewegingsoefeningen, meditatieoefeningen … Hierbij is het ervaringsgericht stukje enorm belangrijk. Ik wil mensen laten voelen wat de oefeningen met hun mentale en fysieke gezondheid kunnen doen. Aan de andere kant vind ik ook het informatieve luik belangrijk bv. wat is stress, wat doet dit met het lichaam …”

cowomen-qkKlMAs4kr0-unsplash

https://unsplash.com/photos/qkKlMAs4kr0

“Belangrijk is dat mensen een manier vinden, die bij hen past. Wanneer ze verplicht relaxatieoefeningen gaan doen, die ze niet leuk vinden, gaan ze zichtzelf ook niet kunnen ontspannen. Mijn boodschap is: ‘Luister naar jezelf en naar jouw lichaam en doe datgene waar jij behoefte aan hebt.”

“Luister naar jezelf en doe datgene waar jij behoefte aan hebt”

Is relaxatietherapie iets voor iedereen?

Jana: “Persoonlijk denk ik dat iedereen baat kan hebben bij relaxatietherapie. Je moet er alleen voor open staan en bewust mee aan de slag willen. Let wel, relaxatietherapie kan soms confronterend zijn. Je zal moeten erkennen dat je bepaalde emoties hebt onderdrukt of zal bepaalde karaktereigenschappen moeten omarmen, die je liever zou verstoppen. Want jij bent jij, met jouw goede én slechtere eigenschappen. Wanneer je nog niet klaar bent om jezelf te erkennen, zal relaxatietherapie minder effect hebben en zal het moeilijker zijn om tot de kern van jezelf te komen.”

Hoe vind je zelf rust in deze drukke maatschappij?

Jana: “Ontspanning is momenteel een groot onderdeel van mijn leven door mijn job. Sterker nog, ik moet ontspannen zijn om mijn job te kunnen uitoefenen. Verder is me-time erg belangrijk voor mij. Ik maak hier bewust tijd voor en plan dit in in mijn agenda. Ook het stellen van prioriteiten is onmisbaar. Is het huis vuil, maar hebben de jongens mij nodig? Dan maak ik bewust tijd voor hen en laat ik het huishouden voor wat het is. Kortom, ik kies bewust voor datgene waar ik energie van krijg en wat ik belangrijk vind.”

Meditatieoefening ‘1 minuut is voldoende om aan zelfzorg te doen’

Kies 1 moment (minstens 1 minuut lang) om bewust te leven en tijd te maken voor jezelf. Dat kan door ’s morgens 1 minuut bewust te snoozen in bed, 1 minuut waarbij je bewust wakker wordt, let op een rustige ademhaling, je volledig uitstrekt en geniet van het fluiten van de vogels… Of tijdens de afwas, een wandeling, de autorit naar het werk of terug naar huis, in de winkel … Het zijn allemaal momenten waarop je 100% kan focussen op het NU.

In het najaar geef je een lezing in PXL Congress (Hasselt) ‘Creëer je eigen rustpunt in stressvolle tijden’. Waarom moeten vrouwen, en mannen, zeker komen luisteren?

Jana: “Waarom? Omdat ik het iedereen van harte gun om ECHT te kunnen leven en te kunnen genieten! Ik wil tijdens deze avond mijn kennis en ervaring als relaxatietherapie delen met anderen. Ik ben ervan overtuigd dat, zelfs met hele kleine aanpassingen, iedereen in staat is om zichzelf beter te leren kennen, meer rust te vinden en bewuster te kunnen leven. Naast algemene inzichten bv. Wat is stress? Wat is rust? … wil ik de mensen laten voelen wat het effect van meditatie kan zijn op het lichaam. Ik wil hun ook laten nadenken over hun eigen situatie bv. ‘Hoe is het op dit moment bij mij? Wat doe je zelf al rond het vinden van rust? Wat zou je kunnen veranderen? Kortom, ik wil de mensen naar huis sturen met tools waarmee ze thuis zelf mee aan de slag kunnen!”

51050387_2280788755529827_116696902837207040_n

Wil je graag meer rust ervaren en bewust genieten? Schrijf je dan in voor onze interactieve gespreksavond op maandag 25 november 2019 (Hasselt) via deze link.

 

Ergens tussen de wolken

Ik ben Jill. Mama van Harte (1 jaar). Wanneer ik verhalen van andere moeders aanhoor, lijkt het soms of ik moet kiezen. Je hoort bij team ‘roze wolk’ of bij team ‘donkerwolk’; de zogenaamde postpartum depressie waarin alles slecht is. De realiteit is, dat tussen deze extremen een bijzonder groot spectrum aan ‘middengroepers’ zit dat onder de radar glipt. Bovendien zijn ook de extremen vaak minder zwartwit dan je zou verwachten. Dat weet ik als de beste. Ik tuimelde van de roze wolk in een onweersbui. Door het naar buiten komen met mijn verhaal, ging ik alle soorten moeders aanhoren. Momenteel stel ik met enige trots vast dat de weeromstandigheden thuis niet perfect of slecht zijn, maar wisselvallig. Het is niet altijd even zonnig, maar dat hoeft ook niet. Ik vertel jullie graag over mijn eerste jaar als moeder.

Kraamtijd

Toen ons dochtertje geboren werd, liep alles als een trein. Het was een natuurlijke bevalling volgens ons eigen, weloverwogen geboorteplan. Ik verloor snel mijn dikke buik en ervaarde een bijzonder sterke hechting met Harte. De borstvoeding, het zorgdragen, en vooral de liefdevolle relatie binnen ons kersverse gezinnetje waren magisch. Mijn man zei dat hij opnieuw felle vlinders in zijn buik had wanneer hij me met onze dochter zag. Nu kan ik met zekerheid zeggen dat dit de roze wolk was waar zo vaak over geschreven wordt.

Identiteitscrisis

Zelf had ik me héél erg voorbereid en was ik vastberaden alles perfect te doen. Toch kwam het moederschap veel harder bij me binnen dan ik had verwacht. Het geboorteproces had iets binnenin mij getriggerd. Niet alleen het geboortekanaal had zich geopend, ook ik werd bijzonder ontvankelijk voor alle soorten emoties. Ik ging voelen voor twee. Dit uitte zich in huilbuien en schuldgevoelens over waarom ik niet op dat roze wolkje kon blijven zweven. Nu besef ik dat dat niet de realiteit was.

De confrontatie met mijn nieuwe zelf was heftiger dan ik had verwacht. Ik vond het moederschap overweldigend mooi, maar het was een soort van zelfloze liefde geworden waarin ik meer gaf dan ik op dat moment te bieden had. Alle nodige zelfzorg bleef uit en ik werd een ware donderwolk. Uit alle labels die je op deze periode zou kunnen kleven, vind ik ‘identiteitscrisis’ de meest passende term.

“Ik vond het moederschap overweldigend mooi, maar het was een soort van zelfloze liefde geworden waarin ik meer gaf dan ik op dat moment te bieden had.”

Balanceren

De openheid waarmee ik ons dochtertje aanvoelde had ervoor gezorgd dat ik ook intens aan introspectie ging doen. De waarden die ik voor het moederschap uitdroeg, voelden plots niet allemaal juist meer. Ik wilde dichter bij mijn ware ik staan, sterker in mijn kracht gaan leven. Dit alles vanuit het verlangen om een waardig rolmodel te kunnen zijn dat toont dat het oké is om soms te falen of verdrietig te zijn. Hiervoor moesten de prioriteitskaarten opnieuw geschud worden. Noodgedwongen ging ik mijn identiteit resetten.
Mijn oude zelf herken ik nauwelijks terug. Ook voor mijn omgeving is dat even aanpassen. Je zou kunnen denken dat ik mezelf ben kwijtgeraakt, toch weet ik dat ik net nu mijn levenspad met aandacht heb leren bewandelen. Het schuldgevoel is weg en ik voel dat ik enorm gegroeid ben. Ik strijd voor alles waar ik voor sta en laat banaliteiten los.

Regen

Ik pikte ergens mee dat wolken eerst regen verzamelen om die vervolgens los te laten wanneer het volume te groot wordt. Dat feitje was voor mij vreemd genoeg een krachtige aha-erlebnis. Net zoals de hemel alle soorten wolken kent, zijn ook hier nog steeds hoogtes. Want ja, huilen mag wanneer het zwaar wordt.

Net als wolken probeer ik alles te omarmen zoals het komt en het los te laten wanneer het te zwaar wordt. Perfectie bestaat niet. Er is enkel het nu. Want wolken – roze, blauw of grijs – ze mogen én moeten er allemaal zijn.

-geschreven door Jill Michielsen (Woordvlinder)
-fotografie door Sylvie Stijven Photography