Latest Posts

Wanneer mama het wel héél graag goed doet

 

Ik ben Jill, 30 jaar. Vrouw van Jan en mama van Harte; wonderlijk dochtertje van 12 maanden. De afgelopen jaren heb ik voortdurend van high naar high geleefd. Bouwen, trouwen, kindje. Bij ons ging het plots in een stroomversnelling. Nog voor het ene gepasseerd was, loerden de voorbereidingen voor ‘the next big thing’ al om de hoek. Want ja, ik ben een planner, een creatieve controlefreak; een zelfverklaarde perfectionista. Misschien herken je jezelf wel in deze bladzijde van mijn verhaal…

Cru gezegd ben ik dat type vrouw dat vindt dat ze het allemaal wel aankan. Best makkelijk zelfs! 9 maanden na de komst van Harte is ons nieuwe huis nog steeds (relatief) schoon en ook ik pas, op een goede dag en mits wat goodwill, weer in mijn paarse jumpsuit. Op het werk heb ik niet één keer moeten huilen. Hoe kan het ook anders?! Harte is het gemakkelijkste kind ooit. (Ja, écht!) En toch… Toch gaat het mij even hélemaal niet…

“Ik twijfel er niet aan dat jij alle ballen in de lucht gejongleerd kunt houden”; zei mijn goede vriendin. Tot voor kort had ik het een compliment gevonden, maar nu sneed het rechtstreeks in mijn ziel. Want ik zit erdoorheen. Al lang, maar dat zag – buiten mijn zéér directe omgeving – helemaal niemand.

Wedstrijd met mezelf

Zo’n half jaar voor Harte kwam, begon de wedstrijd met mezelf. En nee, ik trapte niet in de val om me door goedbedoelde raad van mijn stuk te laten brengen. Ik zocht hélemaal mijn eigen weg. We creëerden ons paarse droomkamertje en ik schreef onder het oog van mijn man een geboorteplan. Ja, een ‘sterke’ vrouw als ik weet zelf verdomd goed wat ze wil! Ook de prenatale cursus was een boost voor mijn zelfvertrouwen. De zoveelste (nodige!) bevestiging dat ik mijn eigen, torenhoge verwachtingen wel weer zou kunnen overtreffen.

En zo beviel ik, zonder ruggenprik en met optimale voorbereiding, van Harte; het kerngezonde baby’tje dat meteen de borst nam. Hoera! Paarse wolk en stoef van alle vroedvrouwen over het gevoel van rust thuis. Wat niemand zag, was hoeveel tranen ik stiekem liet. Tranen op mijn te strakke jurk, in de mislukte fruitpap, om het vergeten van de knuffel, bij het kopen van de verkeerde speen, en later vooral ook in de autorit op weg naar huis van het werk.

Thuis snauwde ik mijn man af. Ik kapte met alle ontspanning die ik in het pre-Hartetijdperk leuk vond. Naast zorgen voor haar, gaf niets me nog voldoening. Signalen die ik toen al had kunnen zien, maar ik ging gewoon verder op automatische piloot. Kort daarna liep het helemaal mis.

Ik kan niets meer, ik ben niets meer

Na zo’n half jaar kwamen de eerste paniekaanvallen. Hyperventilatie, evenwichtsstoornissen, sombere gevoelens en vooral overgevoeligheid aan licht- en geluidprikkels. Ik dacht dat even ertussenuit ons wel goed zou doen, maar tijdens een weekendje weg speelde de druk dat ook dit uitje perfect volmaakt moest zijn hoog op.

In het midden van de stad crashte ik in de armen van mijn man met de woorden “Ik kan helemaal niets meer. Ik ben – naast mama – helemaal niets meer.” De angst die ik toen in zijn ogen zag, heeft me aangezet om weer aan zelfzorg te gaan doen. Niet zomaar jezelf aankleden en tijdig een douche nemen. Het diepe soort. Tijd voor soulsearching.

Intussen wordt mij meer en meer helder dat ik al jaren een onnodige stortvloed van perfectionisme over plannen en prestaties kots.  Anders dan wat niet perfectionistisch ingestelde mensen vaak denken, betekent dit niet dat ik de pretentie heb om te denken dat ik perfect ben. Integendeel. Het is diep vanbinnen het gevoel hebben dat je nooit goed genoeg bent – en dat gevoel met zo goed mogelijke handelingen, voorbereidingen en gedragingen proberen te verdoezelen.

Voorbeeld

Ook bij de tieners voor mij op de schoolbanken zie ik vaak ditzelfde perfectionisme, waar ik nog steeds dagelijks mee worstel, terugkomen. Vandaar de bezorgde tranen van het werk op weg naar huis.

Welk voorbeeld stel ik aan mijn leerlingen en aan ons dochtertje wanneer ik zo zou verder doen? Aan alle moeders die dit lezen, wil ik vragen; wees vooral dat kwetsbare rolmodel als je moedig genoeg bent en heb oog voor mede-perfectionista’s zoals ik – jong én oud – die erdoorheen willen maar er eventjes doorheen zitten.

 

– geschreven door Jill Michielsen

Bron: https://www.mamabaas.be/content/wanneer-mama-het-wel-h%C3%A9%C3%A9l-graag-goed-doet-over-een-overschot-aan-perfectionisme-en-een

Screenshot_20190629_122907 (002)

 

Ergens tussen de wolken

Ik ben Jill. Mama van Harte (1 jaar). Wanneer ik verhalen van andere moeders aanhoor, lijkt het soms of ik moet kiezen. Je hoort bij team ‘roze wolk’ of bij team ‘donkerwolk’; de zogenaamde postpartum depressie waarin alles slecht is. De realiteit is, dat tussen deze extremen een bijzonder groot spectrum aan ‘middengroepers’ zit dat onder de radar glipt. Bovendien zijn ook de extremen vaak minder zwartwit dan je zou verwachten. Dat weet ik als de beste. Ik tuimelde van de roze wolk in een onweersbui. Door het naar buiten komen met mijn verhaal, ging ik alle soorten moeders aanhoren. Momenteel stel ik met enige trots vast dat de weeromstandigheden thuis niet perfect of slecht zijn, maar wisselvallig. Het is niet altijd even zonnig, maar dat hoeft ook niet. Ik vertel jullie graag over mijn eerste jaar als moeder.

Kraamtijd

Toen ons dochtertje geboren werd, liep alles als een trein. Het was een natuurlijke bevalling volgens ons eigen, weloverwogen geboorteplan. Ik verloor snel mijn dikke buik en ervaarde een bijzonder sterke hechting met Harte. De borstvoeding, het zorgdragen, en vooral de liefdevolle relatie binnen ons kersverse gezinnetje waren magisch. Mijn man zei dat hij opnieuw felle vlinders in zijn buik had wanneer hij me met onze dochter zag. Nu kan ik met zekerheid zeggen dat dit de roze wolk was waar zo vaak over geschreven wordt.

Identiteitscrisis

Zelf had ik me héél erg voorbereid en was ik vastberaden alles perfect te doen. Toch kwam het moederschap veel harder bij me binnen dan ik had verwacht. Het geboorteproces had iets binnenin mij getriggerd. Niet alleen het geboortekanaal had zich geopend, ook ik werd bijzonder ontvankelijk voor alle soorten emoties. Ik ging voelen voor twee. Dit uitte zich in huilbuien en schuldgevoelens over waarom ik niet op dat roze wolkje kon blijven zweven. Nu besef ik dat dat niet de realiteit was.

De confrontatie met mijn nieuwe zelf was heftiger dan ik had verwacht. Ik vond het moederschap overweldigend mooi, maar het was een soort van zelfloze liefde geworden waarin ik meer gaf dan ik op dat moment te bieden had. Alle nodige zelfzorg bleef uit en ik werd een ware donderwolk. Uit alle labels die je op deze periode zou kunnen kleven, vind ik ‘identiteitscrisis’ de meest passende term.

“Ik vond het moederschap overweldigend mooi, maar het was een soort van zelfloze liefde geworden waarin ik meer gaf dan ik op dat moment te bieden had.”

Balanceren

De openheid waarmee ik ons dochtertje aanvoelde had ervoor gezorgd dat ik ook intens aan introspectie ging doen. De waarden die ik voor het moederschap uitdroeg, voelden plots niet allemaal juist meer. Ik wilde dichter bij mijn ware ik staan, sterker in mijn kracht gaan leven. Dit alles vanuit het verlangen om een waardig rolmodel te kunnen zijn dat toont dat het oké is om soms te falen of verdrietig te zijn. Hiervoor moesten de prioriteitskaarten opnieuw geschud worden. Noodgedwongen ging ik mijn identiteit resetten.
Mijn oude zelf herken ik nauwelijks terug. Ook voor mijn omgeving is dat even aanpassen. Je zou kunnen denken dat ik mezelf ben kwijtgeraakt, toch weet ik dat ik net nu mijn levenspad met aandacht heb leren bewandelen. Het schuldgevoel is weg en ik voel dat ik enorm gegroeid ben. Ik strijd voor alles waar ik voor sta en laat banaliteiten los.

Regen

Ik pikte ergens mee dat wolken eerst regen verzamelen om die vervolgens los te laten wanneer het volume te groot wordt. Dat feitje was voor mij vreemd genoeg een krachtige aha-erlebnis. Net zoals de hemel alle soorten wolken kent, zijn ook hier nog steeds hoogtes. Want ja, huilen mag wanneer het zwaar wordt.

Net als wolken probeer ik alles te omarmen zoals het komt en het los te laten wanneer het te zwaar wordt. Perfectie bestaat niet. Er is enkel het nu. Want wolken – roze, blauw of grijs – ze mogen én moeten er allemaal zijn.

-geschreven door Jill Michielsen (Woordvlinder)
-fotografie door Sylvie Stijven Photography

Tips voor een miserabel leven

Frustratie. Angst. Verdriet. Wij voorzien je van 10 tips voor een miserabel leven! Welke adviezen pas jij nu al dagelijks toe? Laat je inspireren, want van elkaar leren doen we ons hele leven lang!

1 – Leer niet uit je fouten

Waarom zou je? Het is toch veel leuker om weeral met de gevolgen van de vorige keer geconfronteerd te worden? Zeg dus volmondig ‘ja’ tegen die risicovolle investeringen, een propvolle agenda en torenhoge verwachtingen. ‘Mag het ietske meer zijn?’ Ja!

2 – Vind alles alledaags

Een roze zonsondergang. Een vriendelijk gebaar van een vreemde. Een pracht van een doelpunt. Niks is nog bijzonder voor jou. Emoties afvlakken kan jij als de beste. Hoogte- en dieptepunten? Die staan niet in jouw woordenboek.

ongewoon1-page-001

3 – Leef in angst

Zolang je je focust op alles wat er kan misgaan, kan niets jou echt raken. Jij bent immers op alles voorbereid. Je kan ontslagen worden. Je partner kan vreemdgaan. Je kan morgen overreden worden. Je stijltang kan in brand vliegen. Hup, het appartement is eraan. Jij weet wat je te doen staat: trek een muur op en een kwetsbaar, gespannen leven huilt je toe!

4 – Omring jezelf door negativiteit

Stap 1: hang dit artikel tegen je spiegel.
Stap 2: volg alleen maar onrealistische, ‘picture perfect’-accounts op sociale media.
Stap 3: omgeef jezelf met mensen die meester zijn in het negatieve in alles te benadrukken.

ongewoon2-page-001

5 – Doe nooit iets spontaan

Avontuur? Neen, bedankt. Kies liever voor de dagelijkse sleur en laat niets aan het toeval over. Je moest maar eens per ongeluk de man van je leven tegen het lijf lopen tijdens een impulsief tripje. Gedaan met sprankeltjes in de ogen en kriebels in de buik. Laat die vlinders maar rusten.

6 – Streef altijd de acceptatie van anderen na

De tofste vriendin, de mama die altijd alles onder controle heeft, de collega die nooit ‘nee’ zegt, de partner met steevast geschoren benen … You’ve got it all, baby! Aangezien je in elke rol wil uitblinken en vreest dat het toch nooit goed genoeg is, loop je jezelf voorbij. Top, dat is goed voor de conditie!

7 – Negeer je gevoel

Vertrouw erop dat anderen altijd beter weten wat je nodig hebt dan jijzelf. Zegt je buikgevoel ‘oosten’? Volg toch maar de kudde naar ‘westen’. Of was het ‘zuiden’? Het maakt niet uit. Het ‘noorden’ ben je toch al lang kwijt.

8 – Zoek nooit grappige kattenvideo’s op op YouTube

Want zeg nu zelf, daar ben jij toch te serieus voor? Spelen is voor kinderen. Voor mopjes heb jij gewoon geen tijd. Luchtigheid is naïviteit wat jou betreft en daar ben je toch helemaal niets mee?

9 – Geloof niet in tweede kansen

Even realistisch nu: eens een loser, altijd een loser. Denk dus vooral niet dat je een misstap te boven komt. Tweede kansen zijn er voor zij die denken dat de eerste vergeten werd. Laat je hoofd hangen en leg je erbij neer.

10 – Volg al deze tips feilloos op

Je had het vast al wel door: neem bovenstaande tips alsjeblieft niet te letterlijk. Wel een toptip van formaat: besef dat je de omstandigheden niet altijd in de hand hebt, maar wel de manier waarop je ermee omgaat.

ongewoon3-page-001

-geschreven door Laura Gielis
-illustraties door Niet Nu Laura (Laura Janssens)
link naar grappige kattenvideo (ah ja, want die had je nog tegoed!)

Rode klaver: onkruid of ongekend nuttig kruid?

Rode klaver kennen we ongetwijfeld allemaal. Het duikt overal op en heeft totaal geen nut. Het brengt niet eens geluk, want het heeft slechts drie blaadjes. Of toch…?

Je nieuwe beste vriend

Opvliegers, nachtelijke zweetbuien, stemmingswisselingen, neerslachtigheid… Stuk voor stuk irritante eigenschappen van ‘de overgang’ die te maken hebben met de natuurlijke afname van oestrogeen. Rode klaver bevat stoffen die een vergelijkbare werking hebben met dit noodzakelijke oestrogeen en helpt zo de symptomen beduidend te verminderen en je terug een beetje in balans te brengen.

Om het kruid nog meer geliefd te maken: ook met menstruele klachten zoals pijnlijke borsten en zelfs hormonale migraine weet rode klaver wel raad mee. De maandelijkse kwaaltjes mogen dan bij het vrouw-zijn horen, ze wat temperen is toch mooi meegenomen.

Nu dit ‘helemaal-geen-onkruid’ onze nieuwe beste vriend is, krijgen we er toch nog een paar bonussen bovenop.

Mag het iets meer zijn?

Wist je dat rode klaver je ook beschermt tegen hartziekten door slagaders flexibeler te maken en bloedstolsels te voorkomen? Het spreekt voor zich dat het niet te combineren valt met bloedverdunners.

Bovendien vertraagt rode klaver de tekenen van huidveroudering, vermindert het huidontstekingen en bestrijdt het kruid luchtweginfecties door slijm los te maken. Het aanwezige calcium helpt de botsterkte te behouden en magnesium geeft dan weer een steuntje bij depressie.

shutterstock_478201387.jpg

Hoe? Zo!

Maar hoe maken we nu optimaal gebruik van dit weldadige plantje?

Uiteraard zijn er heel wat kuren en pillen te vinden met rode klaver als ingrediënt. Wij zijn echter vooral geïnteresseerd in de DIY-mogelijkheden.

  • Een  aftreksel: kook 1 theelepel rode klaverbloempjes per kop gekookt water. Dit werkt uitstekend bij opvliegers en voor de luchtwegen.
  • Thee: Gewoon water koken en de rode klaver er in laten trekken.
  • Zalf: Kook de rode klaver en vermeng deze in reuzel of kokosolie. Verzacht insectenbeten, maar ook huidinfecties. Deze zalf is ook te gebruiken bij onze huisdieren.
  • Verder mag je gerust creatief zijn: doe eens wat bloempjes in je slaatje. Je kan ook een bloempje in ijsblokjes vriezen en zo je zomerdrankjes decoratief pimpen.

Laat dit lieflijke bloempje ons geheimpje zijn om ons beter in ons vel te voelen op off-dagen, want ja hoor, die hebben we allemaal wel eens.

-geschreven, getest en goedgekeurd door Piroska Bella

Getuigenis: Véronique en ADHD

15 maart 2019… De dag waarop Véronique (24) de diagnose ADHD kreeg: “Al van in mijn kindertijd voelde ik me een buitenbeentje. Vaak gestresseerd, moeilijk tot rust te komen, vaak falen, een laag zelfbeeld… Ik besloot na lang nadenken dat het tijd was voor verandering. Maar dan moest ik eerst weten aan wat het lag…”

Duracellkonijn

Als anderen me zouden vragen wat ADHD is, antwoord ik standaard met drie kenmerken: concentratieproblemen, impulsief gedrag en hyperactiviteit. Maar eigenlijk is het ook dit.

Ik vind het moeilijk om mijn gedachten bij de les te houden. Op school lukte het moeilijk om luister- of leestoetsen snel en nauwkeurig in te vullen, omdat ik snel in dromenland terechtkwam. Ik vergeet vaak mijn spullen, dus ik maak to do- en to bring-lijstjes om er zeker van te zijn dat ik alles in mijn handtas gestoken heb. Vaak stel ik dezelfde vragen, omdat ik niet meer weet of ik die al gesteld heb of al beantwoord zijn. Als ik daarbij een glas cola inschenk of een kommetje met chips vul, zijn die erg snel leeg en kan ik mezelf moeilijk stoppen om bij te nemen. Wanneer ik in een winkelstraat loop, dan heb ik de neiging om sowieso kledij of spulletjes te kopen en veel geld uit te geven.

 

Als impulsief meisje deed ik vaak maar wat, zonder er eerst bij na te denken. Ik ben een echte flapuit en soms kwetste ik hiermee mijn klasgenoten, omdat het moeilijk was om hun gevoelens in te schatten. Ik praat bij momenten enorm veel en herinner me een bezoekje aan de Kerstman op mijn negende en was zo energiek dat ik de hele avond mijn tong aan het rollen bracht. Als ik hyper ben, voel ik een soort onrust, stress of paniek vanbinnen. Daardoor wiebel ik vaak met mijn been of ijsbeer ik op het perron, wanneer een trein niet op tijd aankomt. Mijn vrienden maken dan vaak het mopje dat ik een echt Duracellkonijn ben.

“In het ziekenhuis lachte ik het idee van ADHD snel weg”

15 maart 2019

Nu ja, dit zijn allemaal voorbeelden hoe ADHD, lange tijd zonder het zelf te weten, zich bij mij uit. Waarom heb ik op die ene 15 maart die moeilijke stap tot diagnose uiteindelijk gezet?

Ik merkte al jaren dat ik niet stressbestendig genoeg was en de wereld rondom mij erg veel om te verwerken was op korte tijd. Ik wist niet waar dat onrustig gevoel vandaan kwam en ik kende mezelf precies niet zo goed, waardoor ik in een identiteitscrisis terechtkwam. Wie ben ik? Hoe functioneer ik? Wat vind ik belangrijk in het leven? Daardoor geraakte ik niet vooruit en kreeg ik vanaf mijn puberteit af te rekenen met dips en uiteindelijk een depressie.

adult-blur-dramatic-1510149.jpg

Kleine vragen maakten alles tot een groot geheel… Toen ik in het ziekenhuis aankwam, dacht ik zelf niet aan ADHD en lachte het idee snel weg. Toch bleek uit ellenlange vragenlijsten en testen dat mijn gedrag, gevoelens en gedachten ermee overeenkomen, maar door de invloed van mijn ouders lang onderdrukt waren. Mijn vrienden, familieleden en kennissen reageerden zeer verrast op de diagnose en zagen eigenlijk geen ADHD-kenmerken in mij. Tot ze er even verder over nadachten. Ik kan bij hen altijd terecht om mijn hart te luchten bij moeilijkheden of twijfels. We communiceren open en eerlijk, wanneer mijn impulsief gedrag of hyperactiviteit naar voren komt, omdat ik soms geen besef heb van mijn doen en denken. Op die manier leer ik hiermee omgaan en krijg ik geleidelijk terug grip op mijn leven, zonder tegen mijn ADHD te vechten.

Het label ADHD maakte van mij een open persoonlijkheid

Etiket op mijn voorhoofd?

Nadat ik mijn functioneren beter leerde kennen en geanalyseerd had, kon ik alles beter relativeren, verwerken en accepteren. Mijn laag zelfbeeld verbeterde stap voor stap en ik sta positief stil bij mezelf en kijk vanuit mezelf naar mezelf. Om het gespannen gevoel te minderen, neem ik dagelijks op een vast tijdstip medicatie en kreeg ik hulp van buitenaf en van familie en vrienden. Hoewel mijn ouders me jarenlang overbeschermd hebben en ik hun dat erg kwalijk nam, veranderde dat gevoel meer in dankbaarheid. Ik schaamde me niet langer en legde de schuld niet langer bij mezelf en ontpopte me tot een open persoonlijkheid. Ik zou het label van ADHD zeker positief opvatten, omdat het mijn zelfbeeld vergrootte en ook mijn identiteit deels blootlegde. Ik maakte het me eigen en steek het niet langer onder stoelen of banken.

“Ook mijn kleine kantjes zijn positief”

Sombere wereld?

ADHD heeft vast en zeker ook pluspunten, want ik kan door de vele prikkels mijn fantasie de vrije loop laten gaan en tot een boeiend verhaal komen. Het zorgt voor grote nieuwsgierigheid en creativiteit en ik kan de buitenwereld met oog voor detail waarnemen.

Om mijn gespannen gevoel te minderen, doe ik aan modelbouw en naaien, doordat ik me kan focussen op concrete details. Mijn grote nood aan lijstjes en structuur zorgen voor een opgeruimde kamer en woning, zodat ik minder snel mijn brooddoos of jas vergeet. Dat perfectionisme leidt tot meer orde in plaats van chaos in het hoofd en maakt me ontspannen.

Om mijn energie kwijt te kunnen, doe ik geregeld aan sport en dankzij mijn partner heb ik de wereld van re-enactment leren kennen. Ik geef op tijd aan, wanneer het even te veel wordt en ik trek me dan even terug op mezelf om aan relaxatie te doen. Kortom, ik zie de wereld als ADHD’er zeker niet somber in en kan de kleine kantjes ook ombuigen tot positieve kenmerken.

Herkenbaar?

Is mijn verhaal herkenbaar voor jou? Misschien herken je niet jezelf, maar je zoon, vriendin of partner hierin? Ik geef je graag enkele tips.

  • Maak lijstjes en zorg voor een geplande dagstructuur om chaos in het hoofd te vermijden.
  • Luister naar je lichaam, wanneer je gespannen. Doe aan relaxatie en meditatie (Tip: App Headspaces)
  • Zoek een uitdagende en energieke hobby om energie en emoties te uiten
  • Plan wanneer je je woning of boekenkast opruimt
  • Plan quality time voor jezelf in en geef hierbij je grenzen aan anderen aan
  • Lucht je hart en wees eerlijk; praat met anderen en ondersteun elkaar.
  • Voel en vul elkaar goed aan
  • Think positive

 

– Véronique Bavin

DIY: Bye bye plastic, welkom bijenwasdoek

Bijenwasdoeken of bee’s wraps zijn inpakdoekjes gemaakt van bijenwas en jojoba-olie. Je gebruikt ze om etenswaren vers te houden. In tegensteling tot plasticfolie kan je ze verschillende keren gebruiken. Je dekt er etensrestjes mee af, verpakt er een stukje kaas in of je neemt je boterhammen erin mee. Vleeswaren mag je er niet in verpakken! In de winkel of online betaal je zo’n 20 euro voor 3 stuks van verschillende grootte. Gelukkig zijn ze ook heel eenvoudig zelf te maken.

IMG_5308

Benodigdheden:

Voor twee lapjes stof van ongeveer 20 cm op 30 cm

  • Jojoba-olie: 20 ml
  • Bijenwas: 30 gram
  • Gestreken lapjes katoen (zo voorkom je kreukels in je doek)
  • Een invetborsteltje
  • Een oud glazen kommetje (confituur of iets dergelijks)
  • (kartel)schaar
  • bakpapier
  • Oven en bakplaat

In zes stappen van lapje katoen naar een bee’s wrap

  1. Knip een lap katoen in de gewenste grootte. Alvast niet groter dan de bakplaat die in je oven past. Knip best met een kartelschaar. Zo rimpelt de stof minder snel.
  2. Verwarm de oven voor op 130 graden. Leg eerst bakpapier en dan het lapje katoen op een bakplaat en verwarm ze. Je lapje moet warm zijn zodat je er later de bijenwas op kan smeren zonder dat die dadelijk stolt. Het bakpapier zorgt ervoor dat de bijenwas niet op je bakplaat terecht komt.
  3. Smelt de jojoba-olie samen met de bijenwas au bain-marie. Gebruik je bijenwas vers van de imker? Filter die dan eerst door een oude nylonkous zodat je een brokjesvrij smeersel krijgt.
  4. Haal de schaal met stof uit de oven en smeer het bijenwas/jojoba-oliemengsel erop. Stolt de was tijdens het verspreiden? Leg het doekje dan even terug in de oven. Klaar? Houd dan de doek even naar het licht. Zo zie je sneller of je nog stukjes stof hebt overgeslagen.
    Tip: strijk de bijenwas aan de achterkant van de stof. Dan kan je bij gebruik de mooie kant altijd naar buiten houden.
  5. Warm de ingesmeerde bijenwasdoek opnieuw enkele minuteng op in de oven. Wrijf daarna het mengsel nog eens goed uit over de doek.
  6. Zet de bee’s wrap nog een keer in de oven voor een paar minuten. Haal hem eruit en houd hem even omhoog zodat hij kan afkoelen.

Onderhoud

Je houdt je bee’s wrap schoon door ze af te spoelen met koud of lauw water en, indien nodig, zeepsop. Te warm water maakt de bijenwas los waardoor je je doek niet meer kan gebruiken. De doeken gaan ongeveer acht tot twaalf maanden mee. Daarna wordt de beschermlaag te dun. Wil je een potje etensresten afdekken, dan gebruik je best een elastiek om alles goed af te sluiten.

-geschreven, getest en goedgekeurd door Marijn Somers

 

 

Ik ben TWEE en ik zeg NEE, maar waarom lukt dit op ons 36ste niet meer?

Je baas vraagt of je er nog een extra opdracht bij wil nemen. Je beste vriendin vraagt of je mee helpt verhuizen. Ugh. Je wil ‘nee’ zeggen, maar dat is soms zó ontzettend moeilijk. Tijd om daarmee te stoppen en op te komen voor jezelf en voor je eigen belangen, zonder je egoïstisch te voelen. Het is logisch dat je mensen wil helpen, maar soms moet je voet bij stuk houden. Soms moet je keuzes maken. Voel je daar dan ook niet schuldig over.

Heel veel personen vinden het moeilijk om nee te zeggen. Hier ben je zeker niet de enige in. Iedereen wil graag aardig gevonden worden. Je gaat ervan uit dat men een oordeel over je zal vellen als je nee zegt. Misschien is er een stemmetje in je achterhoofd dat fluistert dat ‘nee zeggen’ zelfs egoïstisch is. Of je wilt gewoon heel graag anderen helpen. Want helpen is iets positiefs toch? Het kan ook zijn dat je bang bent dat de ander boos zal worden. Of uit respect voor de ander, omdat je vindt dat die ander geen ‘nee’ verdiend. Kortom, er zijn verschillende redenen die achter ons ja-antwoord verborgen kunnen zitten.

Belangrijk om te weten: ‘ja’ zeggen tegen wat anderen van ons verlangen, betekent vaak dat we geld, tijd en energie steken in dingen die niet altijd onze prioriteit hebben, ‘ja’ zeggen tegen mensen die je nauwelijks kent, gaat vaak ten koste van tijd die je kunt doorbrengen met de mensen die je het meest dierbaar zijn,  … Met andere woorden ‘Als je ja zegt tegen anderen, zeg je nee tegen jezelf.’. Zonde toch!?

“Elke keer als we ja zeggen tegen iemand anders, zeggen we nee tegen onszelf”

Maar goed nieuws … ‘NEE’ zeggen kun je (terug) leren.

Je mag altijd ‘nee’ zeggen

Besef dat je altijd nee mag zeggen. Heb je ergens helemaal geen zin in? Of heb je het veel te druk om extra klusjes aan te nemen? Wat je reden ook is: je mag altijd ‘nee’ zeggen. Je bent niet verplicht om ook maar iets te doen, zeker niet als je er niet voor in de mood bent of jouw planning ermee in de war schopt.

Onthoud ook: ‘Nee’ is het antwoord op een vraag en is dus geen afwijzing richting de persoon die de vraag stelt. Het voelt soms alsof je iemand in de steek laat als je een keer ‘nee’ zegt. Toch maakt jouw antwoord je geen slecht persoon en zegt het niets over wat voor vriendin/dochter/werknemer jij bent.

Zoek geen excuses

Je hoeft geen verklaring af te leggen. Een excuus waarom je iets niet wilt doen, ben je niemand verschuldigd. ‘Nee’ zeggen mag ook zonder goed excuus. Of je nu met koorts op bed ligt of je ontzettend had verheugd op een avondje Netflixen: allemaal jouw zaak. “Nee, sorry, dat komt me niet uit,” is een prima antwoord. Je zult zien dat de ander in de meeste gevallen niet eens naar jouw verklaring zal vragen!

Denk eerst goed na

Heb je de neiging nogal snel akkoord te gaan met plannen en taken? Leer jezelf aan om een denkpauze te nemen. Ga bijvoorbeeld een koffie halen, even naar het wc of vraag heel expliciet tijd om erover na te denken. Weeg in die tijd af wat de voor- en nadelen zijn van de opties die je hebt. Zo voorkom je ondoordachte beslissingen waar je later spijt van krijgt. Niks mis met eerst even goed nadenken!

Toch te snel toegestemd? ‘Nee’ zeggen kan dan altijd nog

Het overkomt zelfs de meest assertieve personen: je hebt ergens mee toegestemd terwijl je helemaal niet kan of wil helpen. Zelfs nadat je ‘ja’ hebt gezegd, heb je het recht om van mening te veranderen. Wacht hier alleen niet te lang mee en vertel het zo snel mogelijk aan de ander. Hij of zij kan snel op zoek naar een andere oplossing en jij bent van de stress af. Win-win!

Je schuldgevoel is overbodig

Heb je snel de neiging om toe te geven omdat je je anders schuldig voelt? Het kan helpen om een lijstje op te stellen met redenen waarom je iets niet hoeft te doen. Zoals we eerder ook al noemden is voor- en nadelen afwegen helemaal geen slecht idee. Om van je schuldgevoel af te komen doe je hetzelfde, maar dan heel persoonlijk. Bijvoorbeeld zo:

Als ik op dit verzoek in ga, heb ik geen schuldgevoel. Wel baal ik dat ik:

  • mijn vrije tijd inlever,
  • zo toe ben aan rust, maar het niet krijg,
  • mijn tijd zelf zo hard nodig heb,
  • niet voor mijzelf ben opgekomen of niet voor mijzelf heb gekozen.

Zo word je gedwongen er wat langer over na te denken, waarna je er al gauw achter zult komen dat je je niet schuldig hoeft te voelen over een keuze die je 100% voor jezelf hebt gemaakt.

https://unsplash.com/photos/9YzA4cFSCdE

Wees duidelijk

Je weet dat je ‘nee’ wilt zeggen, je weet alleen nog niet hoe. De beste manier is zo duidelijk mogelijk. Draai niet om je antwoord heen en geef zo vroeg mogelijk aan dat je niet mee wilt of kunt werken. Zo kan de ander jouw antwoord maar op één manier opvatten en voorkom je misverstanden. Vind je dit toch lastig? Maak je antwoord wat milder door de ander te bedanken dat hij of zij jou heeft gevraagd, maar dat je toch ‘nee’ moet zeggen. Niks aan de hand, toch?

Blijf respectvol

Veel mensen denken dat nee zeggen niet respectvol is, maar het gaat erom hoe je nee zegt. Wees altijd respectvol met je antwoord. Bijvoorbeeld “Fijn dat je jouw kinderen het liefst aan mij toevertrouwd en ik had het met alle liefde willen doen, maar het komt me morgen niet uit. Ik hoop dat je het op andere manier kan oplossen”. Ook dan geef je de ander een goed gevoel.

Tot slot: zoek een mooi evenwicht

‘Nee’ durven zeggen is belangrijk, maar verlies je er niet in. Je moet ook weten op welke momenten je beter ja zegt. Iets doen voor anderen geeft ons een goed gevoel en het is belangrijk dat je een teamplayer bent. Weet gewoon waar je de grens trekt. Je mag best vriendelijk zijn, maar laat niet over je heen lopen. Het is belangrijk om vanaf het begin een beetje op je strepen te staan. Durf ook eens néé te zeggen, daar is niks mis mee. Vraag maar aan die peuter van twee.

 

De kringloop van het leven

De nieuwe film ‘The Lion King’ speelt in de bioscoop! Mama en ik gingen vol verwachting naar de filmzaal. Wat een super mooie film; prachtige muziek, hartverwarmende personages en het uitgestrekte Afrikaanse landschap. Maar wat ‘The Lion King’ vooral bijzonder maakt, is het verhaal. Het bevat alle facetten uit het leven waar we mee te maken krijgen: van jeugdige naïviteit tot onvoorzien verlies en van verraad tot ontluikende liefde. Sterker nog, volgens mij zijn er heel wat levenslessen die aan bod komen.

Het verhaal

Het lijkt me sterk, maar even een samenvatting voor wie de film niet kent.“Wacht maar af totdat ik Koning ben”: Simba was vastbesloten om zijn rol als Koning te vervullen. Hij keek met grote kijkers naar een positieve toekomst. Tot zijn vader stierf en Simba hiervoor verantwoordelijk wordt geacht (door zijn verbitterde oom Scar).  Simba ervaart een schuldgevoel en slaat op de vlucht. Hij vlucht van de situatie, maar ook van zichzelf. Hij maakt nieuwe vrienden en vergeet zijn identiteit en roeping om te regeren. Hij start een nieuw zorgeloos leven ‘Hakuna Matata’. Op oudere leeftijd keert hij alsnog terug naar zijn familie om zijn koninkrijk terug te winnen.

https://unsplash.com/photos/NRQZ2EIzF2w

Levensles 1: Het leven gaat altijd door

Wanneer Mufasa doodgaat is Simba intens verdrietig (Simba niet alleen, zelfs als 30-jarige kijker stroomden de tranen over mijn wangen.). Maar er is niets dat hij kan doen om de situatie te veranderen. Hoe pijnlijk het soms ook is, het leven gaat door. “Het leven is een cirkel. Je wordt geboren, je gaat dood en je hebt verdriet, maar daar staat ook weer vreugde tegenover.”

Levensles 2: Heb geen zorgen

Wanneer Simba in de jungle terechtkomt wordt hij gevonden door Timon en Pumba. Timon (een stokstaartje) en Pumba (een wrattenzwijn) ontfermen zich over de jonge leeuwenwelp. Ze voeden hem op en beleven samen de leukste avonturen. Timon en Pumba hebben een hele bijzondere levensvisie. Ze maken zich niet snel druk en hebben een zorgeloos bestaan: Hakuna Matata. Het is belangrijk om te genieten van het leven en bepaalde zaken los te laten.

Levensles 3: Je verleden bepaalt niet je toekomst

Simba denkt dat hij verantwoordelijk is voor de dood van zijn vader. Zijn schaamte en schuldgevoel is zo groot, dat hij wegrent van zijn familie. Uiteindelijk ziet hij in dat wegvluchten niet de oplossing is en keert hij terug naar het koninkrijk. Het verleden kan pijn doen. Je kunt er voor kiezen om er voor weg te rennen, of er van te leren. Daarnaast is het nooit te laat om iets goed te maken of recht te zetten.

Je verleden kan pijn doen. Je kunt ervoor wegvluchten of ervan leren.” (Rafiki)

Levensles 4: Geloof in jezelf

Terwijl Simba ouder wordt en van een jong welpje tot een volwassen leeuw uitgroeit, probeert hij erachter te komen wie hij is. Simba denkt dat hij niet in staat is om zijn oom Scar te verslaan. Maar na een visioen van zijn vader, waarin hij Simba dwingt naar zichzelf te kijken, realiseert Simba zich dat hij beter is dan wat er van hem geworden is. Zijn zelfvertrouwen groeit en hij vindt de kracht om terug te keren naar het koninkrijk. Mufasa geeft Simba de kracht om te geloven dat hij sterk genoeg is om zijn rol als koning op te eisen. Geloof in jezelf en onderschat jezelf niet. Alles wat we nodig hebben is het besef: ik kan het.

https://unsplash.com/photos/gEljalx1NYI

Levensles 5: Humor relativeert

Hoewel Scar het slechte personage uit het verhaal is, kunnen we ook veel van hem leren. Hij is enorm gekwetst en gefrustreerd. Zijn grote kracht is echter de humor, waarmee hij het al jarenlang volhoudt. Daarmee weet hij dingen te relativeren. Humor werkt goed om met moeilijke dingen in het leven om te gaan. Het relativeert en kan pijn verzachten.

Levensles 6: Liefde overwint alles

Met het liedje ‘Can you feel the love tonight’ wordt duidelijk waar een groot deel van het verhaal om draait: de liefde. Liefde voor je kind, voor je ouders, voor je vrienden, voor je partner. Zelfs als Mufasa er niet meer is, helpt hij Simba bij het maken van de juiste keuzes. Mufasa geeft Simba de kracht om te geloven dat hij sterk genoeg is om zijn rol als koning op te eisen. Liefde overwint alles. Je put er kracht uit. Zelfs als geliefden er niet meer zijn, zullen ze altijd een deel van je blijven.

En plots wordt ‘The Lion King’ nog een stukje mooier! Dank je wel ‘Walt Disney’ om deze prachtige levenswijsheden te delen met ons.

Sociale media detox : van #FOMO naar #JOMO

Wat is het eerste wat jij doet als je wakker wordt?  Facebook checken, je mail bekijken, even langs Instagram en het nieuws lezen?  Vaak is dat trouwens ook het laatste wat je doet voor het slapen gaan. Ja, sociale media domineren – wellicht meer dan we zelf willen – vaak onze dag.

Een sociale media detox op zijn tijd is dan misschien nog zo gek niet. Even ontgiften van sociale media : bye bye #FOMO [Fear Of Missing Out] en welkom #JOMO[Joy Of Missing Out]! Ellen test het voor je uit.

SMS: Sociale Media Stress

We worden elke dag gebombardeerd met vrachtladingen informatie. En we swipen, taggen, liken, delen en reageren erop los. Bang om ook maar iets te missen. FOMO [ Fear Of Missing Out] dus. Let maar eens op hoeveel mensen om je heen alleen maar naar dat kleine schermpje staren.

Misschien herken je het wel? Die check-reflex?

#1  De eerste stap om je FOMO te overwinnen is je Facebook, Instagram, WhatsApp, …meldingen uit te zetten. Als je bij elke ping reageert als de hond van Pavlov, wordt het dringend tijd om korte metten te maken met die meldingen.

Het gras is groener aan de overkant

Het gras is altijd groener bij de buren en als iets dat gevoel aanwakkert is het wel sociale media. Kijk maar eens naar je Facebook-feed.  Iedereen lijkt daar een fantastisch leven te hebben: een Pinterestwaardig huwelijk, een verjaardagscadeau om jaloers op te zijn,… Intussen zit jij thuis het gebit van je hond te flossen.

Je lacht, maar geef toe, ook jij post alleen je meest perfecte plaatjes en leuke uitjes, uiteraard met een filtertje erover, toch?  Waardoor anderen zo maar het idee kunnen krijgen dat jij een veel beter, leuker leven leidt dan hen.

Door even een tijdje offline te gaan, krijg je weer veel meer waardering voor je eigen leven.

#2 Denk eens na over de vraag: ‘Hoe sociaal ben jij?’

Voor de mensen die dagelijks actief posten op Facebook, Instagram of welk sociaal medium dan ook: doe dat dus eens even een tijdje NIET! De likes en reacties slurpen je aandacht.

Ben je meer een “volger” en check je 10 keer per dag wat anderen op Facebook hebben gezet? Probeer ook die gewoonte te doorbreken. Misschien durf je zelfs enkele apps te wissen?

disconnect to connect

Minder social media = meer tijd

Kreeg jij ook een minihartaanval toen je je laatste ‘schermtijd’ zag? Terecht! Social Media statistieken leren ons dat in 2018, 65% van de Belgen gemiddeld 1  uur en 34 minuten van hun tijd per dag op sociale netwerken spendeerden. Wat gemiddeld maar liefst neerkomt op zo’n 76 werkdagen per jaar!

Voor je het weet is er een half uur voorbij maar ben je nu écht beter geworden van al die foto’s die je net bekeken en geliket hebt? Vast niet.

#3 Word je bewust van je mobiele gebruik en investeer liever in authentieke, face-to-face communicatie

Een gratis app om je mobiele telefoongebruik te checken is Checky. De app geeft je inzicht en helpt je afkicken. Stel jezelf een doel en kijk aan het eind van de dag hoe je het er vanaf hebt gebracht.

Mijn Checky-rapportje van de afgelopen week? Gemiddeld een getal met 3 cijfers…
# OMG

Hallo, ik ben Ellen en ik ben een social media-junkie

Even kijken of ik nog een berichtje heb. Een appje, mailtje of like. Een filmpje op Youtube, even schaamteloos gluren naar vakantiefoto’s op insta van een knappe collega, scrollen door Facebook.  Als ik nog even doorscrol  naar beneden, lees ik nog net een leuke update. En ik word weer even blij als een kind. Maar al snel ben ik weer teleurgesteld als de nieuwslijn geen bijzonderheden of smeuïge beelden laat zien. Een paar minuten later denk ik weer: even kijken of ik nog een berichtje heb. Verslaafd aan nieuws en de impulsen die maar blijven doorgaan…

De smartphone werkt als een dopaminepompje : door veel activiteiten op de smartphone maken mensen een lekker golfje van het gelukshormoon dopamine aan. Vergelijk het met een gokverslaafde : hij drukt op een knop. Er gebeurt iets. Dus drukt hij nog een keer. Het gaat om het plezier van de herhaling, de veiligheid van de hele tijd hetzelfde maar net iets anders. Tijd en ruimte vallen weg.

Een gebrek aan zelfcontrole (de drang om te ‘checken’), langdurig en frequent gebruik, ontwenningsverschijnselen en worst case, een negatief effect op andere domeinen in je leven zoals je werk of je relaties: verslaving aan sociale media is een verslaving zoals ieder ander.

Van pretox naar detox

Hoe leer je je nu los te maken van die (check-)drang of erger nog, die verslaving?  Neen, je hoeft daarvoor niet in een hutje op de hei te gaan zitten zonder wifi. Leer dealen met al die prikkels en begin met een kleine stap.

kym-ellis-zgPzWSAiY48-unsplash

Start met een pretox en laat eens 2 uur je telefoon liggen. Dat lijkt weinig, maar uit onderzoek blijkt dat de meeste mensen wel zo’n 10 tot 20 keer per uur op hun telefoon kijken. Bouw je offlinetijd steeds meer op en je zal al snel de voordelen er van merken:

  • meer rust in je hoofd
  • een betere concentratie
  • tijd voor andere leuke dingen in het echte leven.

Sluit samen met je vrienden een ‘detoxpact’. Zo kan niemand de ongemakkelijke, stille momenten vullen met op zijn scherm te kijken, terwijl jij radeloos in je lege zakken tast.

Uiteraard kent sociale media ook vele voordelen :  je ziet vrienden en familie die je anders wellicht nooit zou zien,  er wordt informatie aan je voorgeschoteld waar je anders geen weet van zou hebben, … Het uitgangspunt is dan ook niet om smartphonegebruik te verbieden, maar om het gebruik ervan te reguleren.

#4 nog een paar extra tips :

  • Bouw vaste momenten op een dag in om berichten te lezen en beantwoorden;
  • Verwijder de meest tijdrovende apps van je smartphone zodat je er alleen via een omweg, de browser, op kunt;
  • Een papieren agenda, een polshorloge en/of en echte wekker zorgen ervoor dat je je smartphone minder vaak hoeft op te pakken;
  • Probeer één dag per week, bijvoorbeeld de zaterdag, helemaal zonder smartphone te doen.

Getest en goedgekeurd

Ik ben ondertussen aan dag 3 van mijn social media detox en de gevolgen zijn al voelbaar. Ik dacht dat het langer zou duren voor er iets zou veranderen, maar neen.

Nadat ik mijn smartphone bevrijdde van de sociale media, ging ik naar de bibliotheek om enkele boeken te kiezen. Ik heb beide boeken (kloefers!) – op bijna drie dagen – al half uit… Als je daarmee tot de conclusie komt dat ik me de hele dag op mijn derrière gevleid heb om te lezen, heb je het goed mis. Waar ik vroeger tijdens het ontbijt en tijdens de lunch op het werk, doelloos door mijn telefoon zat te scrollen om toch maar iets te doen te hebben, heb ik dat vervangen door het lezen van een boek. Een kwartiertje, een half uurtje. Lezen. Niet scannen.  Want ik heb weer tijd om boeken te lezen.

En ik heb weer tijd om te slapen. Hoe gek dat ook klinkt. Na 3 dagen niet meer intensief gebruik te maken van sociale media ervaar ik rust. Het is lang geleden dat ik die rust gehad heb.

Dus vergeet  FOMO! ’t Is nu JOMO [Joy Of Missing Out] en ik ben er gek op.

En omdat je dit waarschijnlijk ook op je telefoon leest, nu snel uit ermee en naar buiten waar de vogels fluiten 😉

Almost everything will work again if you unplug it for a few minutes. Including you (5)

— Geschreven door: Ellen Janssen (vrijwilliger VIVA-SVV Limburg)

 

“Ik kies bewust voor een job waar ik gelukkig van word”

Kizzy behaalde haar graduaat ‘Chemie’ en was 12 jaar werkzaam  in de chemische sector. Ze bouwde aan een mooie carrière, maar er ontbrak iets. In 2016, op 34-jarige leeftijd en met een 5-jarige dochter, nam ze de moedige beslissing om haar carrière 180° te draaien en haar hart te volgen. Lees hier haar inspirerend verhaal.

De chemische sector was niet helemaal jouw ding. Wat miste je precies?

Kizzy: “Ik wist het niet goed. Tijdens mijn laatste jaren in de chemische sector was ik heel vaak ziek. Ik voelde de energie uit mijn lijf stromen. Ik was ongelukkig en mijn zelfvertrouwen ging serieus bergaf. Ik bleef echter niet bij de pakken zitten en besliste om te starten met loopbaanbegeleiding. Tot op heden heb ik hier nog geen seconde spijt van gehad.”

Hoe heb jij dat proces ervaren?

Kizzy: “Door de loopbaanbegeleiding kwam ik – vrij snel eigenlijk – tot het besef dat ik in de verkeerde sector zat. Ergens voelde ik dat zelf ook wel aan, want ik was meer begaan met mijn collega’s en hoe die zich voelden, dan met de productie zelf. Door de loopbaanbegeleiding heb ik richting gevonden en wist ik wat ik moest doen.”

“Door een loopbaanbegeleiding heb ik terug de juiste richting gevonden”

 

Je hebt dan beslist om opnieuw te gaan studeren? Vanwaar deze keuze?

Kizzy: “Ik moest actie ondernemen! Een job zoeken, zonder ervaring of kennis, is zeer moeilijk. Terugkeren naar de schoolbanken was dus een logische beslissing. Logisch, maar niet gemakkelijk. Ik ben immers niet meer van de jongste en moest mijn studies combineren met de zorg voor mijn gezin.”

Je koos uiteindelijk voor sociaal werk. Hoe ben je bij deze studierichting terechtgekomen?

Kizzy: “Door mijn eigen zoektocht binnen het werkveld, kwam ik tot het besef dat ikzelf en mijn collega’s een beperkte kennis hadden over onze rechten als werknemer. Een personeelsdienst informeert je over de basis, maar vaak niet over het totaalplaatje. Deze leegte wil ik graag wegwerken. Ik wil mensen helpen, mijn kennis van de wetgeving, arbeidsreglement e.d. doorgeven. Ik vind dat mensen voldoende moeten geïnformeerd worden over hun rechten en mogelijkheden bv. tijdskrediet, moederschapsverlof … Vandaar de keuze om sociaal werk te studeren.”

Je hoort vaak dat vrouwen de stap naar loopbaanbegeleiding of een carrièreswitch niet durven maken. Kan je dit begrijpen?

Kizzy: “Ja hoor, dat kan ik zeker. Het is geen gemakkelijke stap. Het is een stap in het duister, volledig uit de comfortzone. Zonder de steun van mijn partner, mijn dochter, familie en vrienden had ik dit ook niet kunnen doen. Je hebt een goed vangnet nodig. Heel praktisch heb ik bijvoorbeeld familie en vrienden nodig die mijn dochter Diede tijdens de examenperiode kunnen opvangen (goede entertainskills inclusief, haha). Want hoe je het draait of keert, studeren kost veel tijd en energie! Ook mijn adviserende geneesheer en mijn loopbaanbegeleidster hebben me enorm goed geholpen. Hiervoor ben ik hen heel dankbaar.”

“Zonder de steun van mijn partner, mijn dochter, familie en vrienden had ik dit niet kunnen doen”

 

Kizzy.2_aangepast

Was het financieel ook geen zware last om te dragen?

Kizzy: “Uiteraard heb je financiële middelen nodig om opnieuw te gaan studeren. Mijn loopbaanbegeleidster heeft samen met mij gezocht naar mogelijke opties. In overleg met mijn toenmalige werkgever, heb ik medisch ontslag kunnen nemen. Na dit ontslag ben ik een  reïntegratietraject gestart. Ik ontvang een invaliditeitsuitkering, een vergoeding voor mijn lesmateriaal, krijg 5 euro per gevolgd lesuur en een verplaatsingsvergoeding. Begrijp me niet verkeerd, financieel heb ik ook mijn steentje moeten bijdragen. Gelukkig is onze lening niet torenhoog en hebben we wat reserve. Mijn motivatie? Ik kies bewust voor de job waar ik gelukkig van word. Ik moet het tenslotte nog lange tijd blijven doen he.“

Je bent nu 3 jaar verder. Wat is de impact van deze studies op jouw gezinsleven?

Kizzy: “Toen ik begon te studeren was Diede 5 jaar. Ze had toen nog niet echt door wat er aan het gebeuren was. Momenteel is ze 8 jaar en probeer ik haar meer te betrekken bij mijn studies. Een belangrijke boodschap die ik haar meegeef is: “Als je iets wil bereiken, moet je er moeite voor doen! Het vergt tijd en energie.”

“Als je iets wil bereiken, moet je er moeite voor doen”

 

Er zijn zeker ook momenten geweest dat ik me een slechte moeder voelde. Bij bepaalde periodes (bv. tijdens de examens) had ik heel weinig tijd voor haar. Dan kreeg ik wel eens de opmerking: “Seg mama, jij hebt geen tijd voor mij.” Ik probeerde het dan wel uit te leggen en de gemist quality time in de vakantieperiodes terug in te halen. Maar het was bij momenten echt een tweestrijd.

Hoe zie jij jouw toekomst?

Kizzy: “Ik merk dat ik zeer veel interesses heb. Dat maakt het kiezen voor een bepaalde job natuurlijk moeilijk. Maar als ik eerlijk naar mezelf kijk, naar mijn karakter en mijn opleiding, dan weet ik gewoon dat ik werk moet zoeken waar ik anderen kan informeren over rechten, wetten, mogelijkheden … Verder vind ik het ook zeer belangrijk om steeds te blijven groeien en bij te leren.”

Wij wensen je er alvast veel succes mee. Groetjes aan Diede!